Column Hondsbrutaal: Labradorisme

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax.

Nee, ik kan mij niet heugen dat ik ooit echt bonje heb gehad met iemand. Ja.. anderen wel met mij natuurlijk. Ik ben niet gek, ik zie heus wel wanneer iemand mij niet moet. Maar om nou te zeggen dat ik daar op in ga.. Ik zie daar het nut gewoon niet van in. Eigenlijk gun ik iedereen wel een beetje die eigenschap. Het is enorm relaxed. Dit inzicht is gekomen toen ik fanatiek aanhanger werd van het Labradorisme. Waarschijnlijk is dit velen van jullie nog een onbekende term, maar ik hoop daar via deze blog verandering in te brengen.

Allereerst even de definitie van Labradorisme. ‘Stroming waarbij liefde en een positieve kijk op het leven centraal staan. Aanhangers van het Labradorisme zijn vaak (bewust) blind voor negatieve prikkels van de omgeving. Zij hebben een uitermate gevoel voor conflict vermijdend gedrag en zullen waar mogelijk zoveel mogelijk mensen en dieren willen bekeren tot hun stroming. Labradorisme zie je vaak bij de Labradors’.

Nou hoor ik jou wel denken hoor. ‘Ja natuurlijk ben jij een Labradorist, Pax. Je bent immers zelf een labrador’. Hoewel dat natuurlijk klopt als een stuk beschuit met muisjes op een regenachtige dag (enorm lekker trouwens. Het is mij ooit eens gelukt om een half bord met beschuit van tafel te halen, toen mijn mensen-maten visite aan het uitzwaaien waren. Zij werden natuurlijk boos op mij bij terugkomst, maar zoals boven beschreven laat ik dat zo van mij afglijden. Negatieve prikkels zijn niet bestaande prikkels, zeggen wij binnen onze stroming. Je bent een Labradorist of je bent het niet) is het heus niet zo dat alle Labradors persé tot deze stroming behoren. Ik zie ze er wel tussen zitten hoor, afvallige soortgenoten. Maar binnen dit prachtige geheel hoor je dat te negeren en vooral te hopen dat deze hond uiteindelijk het licht ziet en ook zijn staart laat zwieren voor alles in het leven.

Jullie mensen-maten zullen wellicht moeite hebben om je volledig tot mijn geloof te bekeren, maar ik wil toch graag wat tips meegeven waarvan ik denk dat jullie ze in het leven goed kunnen toepassen.

Kwispel eens wat vaker naar een onbekende. Heb je moeite met kwispelen? Doe dan dat ene wat jullie mensen-maten doen om contact te maken. Glimlachen heet het geloof ik. Krijg je geen kwispel terug? Joh, niet erg! Kwispel harder en loop weer verder. Met een beetje geluk gaat de andere partij er over nadenken en voor ze het zelf weten staan ze ook naar andere te kwispelen. Het is een soort kruisbestuiving he, dat Labradorisme. Loop je dan vervolgens in het leven aan tegen iemand die wel heel goed negatieve prikkels in zich opneemt en deze graag met andere wilt delen: draai je om en ga aan een boom snuffelen. Of een variant op wat jullie mensen-maten dan zouden doen. Laat het hele idee los dat je alleen als winnaar uit de bus komt als je nog beter bent in negatieve prikkels overbrengen dan de andere partij. ‘Just be happy, it drives people crazy’. Het scheelt je een hoge bloeddruk, wat weer als positief effect heeft dat je minder snel dik wordt. Iets wat je trouwens ook veel ziet bij Labradoristen, maar dat heeft een andere oorzaak. Te diepe materie, ga ik nu niet op in.

Oké en als het dan echt een keer nodig is, als ze echt op je staart staan, mag je heus eens je tanden laten zien. Memphis is ook nog wel eens zo dom om mijn favoriete bekwijlde bal te willen pakken. In het verkeer zou het ook een chaos worden als er geen stopborden meer waren. Soms is het nodig, maar dat betekent niet dat je het bord an sich uit de grond moet rukken en iemand er mee voor z’n snorharen moet timmeren. Love people, LOVE!

Ohja, voor wie zich nu afvraagt of wij dan ook een speciale god hebben die wij aanbidden.. Nee. Maar er is wel een plekje in huis waar soms een hemels licht op mij schijnt en waar een geur van allerlei heerlijkheden uitkomt. Wat mij betreft het meest goddelijke op aarde, dus ik heb die plek wel tot mijn persoonlijk altaar omgedoopt.

Dus beste mensen-maten. Neem het aan van een al licht grijs wordende labrador: negeer negatieve prikkels en kwispel de wereld tegemoet. Het zal je goed doen!

Pax geeft hier zijn visie op onze maatschappij en hoe deze soms lijkt te verharden. Vanuit zijn hondenogen kan hij dit niet altijd begrijpen. Hoe kan er naast snuffelen, eten en slapen nou nog iets anders zijn waar je je druk over moet maken? Natuurlijk onmogelijk om dit voor ons mensen volledig toe te passen, maar er zit een kern van waarheid in. Negeer negativiteit en houd oog op alle positieve dingen in het leven. Dat is in ieder geval één van de lessen die ik dagelijks van mijn honden geleerd krijg.

 

 

Column Hondsbrutaal: Snaterbek

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis.

Wanneer je een tijdje met iemand omgaat ontwikkelen zich wel eens bijnamen. Som één, soms meerdere. Mensen-maat vrouw en mensen-maat man hebben er voor elkaar een hele berg, waar ik meestal niks van snap. Ikzelf noem ze altijd ‘handjes’. Simpelweg omdat ze die hebben en daar makkelijk voerverpakkingen en vleesblikken mee kunnen openmaken. Mij is de bijnaam ‘snaterbek’ toebedeeld. Inmiddels heb ik de link tussen de bijnaam en de reden waarom ik deze verkregen heb wel gelegd..

Ik was nog een schattig klein pupje toen ik al leerde wat ik kon bereiken met het opzetten van mijn prachtige stemgeluid. Niet bij de mensen maten helaas. Dat heb ik wel geprobeerd, maar mijn monologen leverden niet het gewenste effect op. Ik mocht niet uit de bench, ik kreeg niet het speeltje dat op de kast lag en ik kreeg al helemaal niet sneller mijn voer. Nee, het effect zat hem in mijn omgeving. Kijk, ik ben gewoon geen social-talker. Die labrador bij ons in huis wel, die blijft het liefst bij elke gelegenheid staan om optimaal rendement te halen uit een onverwachte ontmoeting met vreemde mensen-maten. Ik ben gewoon niet zo. Ik bemoei mij met mijn eigen zaken en vind stiekem dat anderen dat vooral ook zouden moeten doen. Geen probleem, zou je zeggen. Alleen weet ik inmiddels dat ik nogal knap ben. Althans, menig mensen-maat vindt mij leuk om mijn lieve, schattige scheve oren. Ze slaken dan een opgewekt kreetje en bewegen gretig hun handen richting mijn kop. Kennen jullie dat liedje van MC Hammer? Dat gaat er dan door mijn hoofd. Tu du-du-du: CAN’T TOUCH THIS! En met het volume van een volwassen leeuw blaf ik van mij af. Schot in de roos, want de meesten springen met dezelfde snelheid weer terug en lopen verontwaardig door. Vaak nog wat mompelend richting mijn mensen-maat. Inmiddels gebeurt dit overigens niet meer zo veel hoor. Mensen-maat kent mij van haver tot gort en als zij ziet dat er weer een fan van mij kennis wilt komen maken, laat zij mij keurig zitten en als ik dan besluit mijn liefelijke mondje te houden word ik daar uitvoerig voor beloond.

Daar zijn we in mijn vroege jeugd al snel mee begonnen, kennelijk voorzag mensen-maat dat dit wel eens een ding kon gaan worden. Na mijn eerste W.G.M. (weg-geblafte-mensen), voelde ik mij zó goed, dat ik dit gedrag maar wat graag wilde herhalen. Bij de auto, bij de winkels, bij de ingang van ons huis.. Daar over gesproken trouwens: blaffen bij de deur doe ik niet persé omdat ik iemand wil wegjagen. Nee dat gaat wat dieper. Alsof ik de mensen-maten attent wil maken op mogelijk gevaar. Gelukkig snapte ze dat al vrij snel, want als ik met mijn super scherpe (en scheve) oren weer een mogelijke dreiging heb gespot en daar de rest van mijn clan op attent maak, zegt mensen-maat altijd geruststellend: ‘dankjewel Memphis, we hebben het gehoord’. Heerlijk vind ik dat. Taak volbracht en de rest lossen ze dan zelf maar op. Moet er niet aan denken om zelf een mogelijke inbreker te lijf te gaan. Hou op zeg, ik ben veel te knap voor eventuele verwondingen en daarnaast ben ik de belichaming van het bekende spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’.

Blafgedrag van honden is voor veel eigenaren een grote bron van ergernis. Het kan als een verschrikkelijke opgave voelen om hier goed mee om te gaan, zeker wanneer je al van alles hebt geprobeerd om het tegen te gaan. In de basis blaffen honden voornamelijk om met ons, de mens, te communiceren. Immers, kunnen wolven niet blaffen en behoort blaffen ook niet tot hun onderlinge communicatie methodes. Dit heeft zich bij de tam-geworden wolf (later dus de hond) pas ontwikkeld in hun samenleven met ons. Wanneer je dit weet, kun je hier als baas zeker je voordeel mee doen. In het geval van blaffen bij de bel en/of voorbijgangers, zijn wij simpelweg Memphis gaan belonen voor het feit dat hij ons er op attent maakt dat er eventuele ‘indringers’ voorbij komen. Memphis is een halve herder en dus bij uitstek gemaakt om te waken. Wanneer hij het idee heeft dat zijn taak daarbij is volbracht, heeft hij geen drang meer om verder te blaffen. Hierbij speelt belonen een belangrijke rol. Wij hebben hem, nadat hij stil was, ook direct beloont en daar het woordje ‘stil’ aangekoppeld. Wanneer hij dan toch ergens zijn stem wilt laten horen, kunnen wij hem nu gemakkelijk stil krijgen door het woordje ‘stil’ te benoemen. Blaffen is voor veel honden overigens wel zelfbelonend gedrag (gedrag dat de hond een fijn gevoel geeft, zonder dat er een actie aan gekoppeld zit) en zal vaak nooit vanzelf minder worden. Loop jij echt tegen blaf-gedrag aan? Zoek dan hulp via een gediplomeerd trainer en/of gedragstherapeut via http://honden-gedragstherapie.nl/.

Column Hondsbrutaal: Grenzeloos

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland.  Zij zijn echter op vakantie en dus neemt kruising Spot het deze week over.

Dag allemaal!

Mijn naam is Spot en deze week mag ik een gastblog schrijven op de website van Pax en Memphis. Hoewel ik nog niet zo beroemd ben, ben ik wel een hele coole hond. De eerste twee maanden van mijn leven heb ik namelijk doorgebracht op de straten van Ecuador. Mijn vrouwtje heeft me daar gevonden, helemaal opgelapt en na een paar maanden meegenomen naar Nederland. Na dertien uur stapte ik uit het vliegtuig. Piece-of-cake!

Hoe flink ik daadwerkelijk ben, bleek twee maanden terug. Al een tijdje voelden mijn sprintjes anders dan anders. Mijn mensen maten namen mij mee naar de dokter en daar bleken mijn knieschijven niet óp maar naast mijn knieën te zitten. Tja, toen zag ik de bui al hangen: twee operaties met twee keer zes weken rust. Echt helemaal niks voor mij.

Na de eerste operatie voelde ik me ineens toch zo stoer niet meer. Liggen, zitten, eten; niks was echt comfortabel en de wereld leek wel een draaimolen. Twee dagen was ik echt heel sneu. Te gênant voor woorden. Ik werd zelfs over straat gedragen. Maar goed…dat kon niet anders. Toch ontdekte ik al snel dat er ook heel veel voordelen zitten aan zielig zijn. Mijn mensen maten weken geen moment van mijn zijde, tweemaal per dag kip & bacon en alle regels verdwenen als sneeuw voor de zon. Kijk, now we’re talking! Inmiddels was ik in de veronderstelling de prins des huizes te zijn en was dan ook zwáár verontwaardigd toen mijn mensen maten een weekje op vakantie gingen. Ze lieten mij gewoon achter bij de ouders van mijn mensen maten, opa en oma…. Echt geen stijl! Al snel kwam ik echter er achter dat mijn sippe smoeltje zelfs nog beter werkte dan bij mijn eigen maten. Opa bakte iedere dag kip voor me en voerde het me zelfs uit de hand. Jep, dit leventje beviel mij eigenlijk wel!

Toch begon het op een gegeven moment te knagen. Hoe langer ik erover nadacht, hoe vreemder ik het vond. Waarom hoefde ik me eigenlijk niet meer aan al die regels te houden? Er zou toch niks ergs gaan gebeuren? En mijn mensen maten… daar keek ik altijd heel erg tegenop. Nu leek het echter wel alsof ik alles zelf moest bepalen. Ik had geen idee wat ik met al die vrijheden aan moest. Zouden ze echt niks meer van mij verwachten? Volgens mij vonden ze het trouwens zelf ook niet zo fijn. Ik had in ieder geval niet het idee dat ze zich echt ontspannen door me mee lieten trekken tijdens het wandelen.

Na vijf weken begon ik me echt grote zorgen te maken. Ik schrok snel en begon te bibberen als ik naar een nieuwe plek ging. Gelukkig zagen mijn mensen maten toen ook in dat we met zijn allen een beetje waren doorgeslagen. Eergisteren hoorde ik ze praten. Ze waren een lijstje aan het maken met regels voor mij. Nu moet ik weer braaf gaan zitten als ik mijn halsband om krijg of we de straat oversteken. Ik heb niet eens geprotesteerd. Heerlijk die duidelijkheid!

Maandag wordt mijn tweede knie door de dokter onder handen genomen. Natuurlijk word ik dan weer een paar dagen vet verwend en vertroeteld. Ik weet zeker dat mijn mensenvrienden me helpen om me er naast lichamelijk nu ook mentaal goed doorheen te slaan.

Honden hebben veel baat bij structuur, grenzen en heldere regels. Als een hond iets vervelends meemaakt, zijn we geneigd deze ineens overboord te gooien. We willen alleen nog maar vertroetelen en verzorgen. We realiseren ons niet dat dit juist heel verwarrend voor de hond is. Hij heeft net iets heftigs meegemaakt en nu is ook zijn vertrouwde omgeving ineens anders. Soms kan dit tot angst of baldadigheid leiden. Juist in onzekere tijden heeft een hond behoefde aan duidelijkheid. Kijk daarom welke regels en routines je ondanks ziekte en/of herstel wél door kunt zetten. Een week na een knie operatie is het bijvoorbeeld absoluut niet haalbaar om de hond steeds te laten zitten alvorens de voerbak neer te zetten. Een ‘touch’ met de neus tegen jouw hand kan echter wel. Of nog minder fysiek: vraag je hond een ‘kijk’. Door zo min mogelijk in het normale leven te veranderen, help je je hond mentaal door de lastige periode heen. Uiteraard vergezeld van heel veel knuffels en liefde.

Column hondsbrutaal – Door dik en dun

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax. 

Er zijn van die dagen dat ik denk dat mijn mensen maat (de vrouwelijke variant) knetter gek geworden is. Ik leg het uit. Wij hebben in huis een groot vierkant vlak met wonderlijke krachten. Als je er voor gaat staan, vermenigvuldiging je namelijk. Niet alleen ik, iedereen! Ik ben al sinds mijn puppytijd gestopt met mij druk te maken er om, want mijn dubbelganger doet mij ook nog eens na. Totaal niet grappig, eerder flauw en een beetje irritant. Maar mensen maat loopt er wel nog regelmatig naar toe en blijft er dan een tijdje voor staan. Dat niet alleen, zij praat er ook tegen. Soms hele verhalen, meestal wat geïrriteerd van toon. Dan mompelt ze wat, trekt een of meerdere van die lappen uit die jullie mensen altijd dragen, loopt weg en versiert zich weer met een andere lap. Achter elkaar door gaat dit. Vaak eindigt ze met de lap waarmee ze begon, terwijl ze wild over haar lijf wrijft en naar verschillende lichaamsdelen wijst. Knettergek. Ik versta niet altijd alles, maar wat ik wel begrijp is het woord ‘eten’. Het eerste woord dat ik ooit leerde en ongetwijfeld het laatste dat ik zou vergeten, mocht ik later oud en dement worden. Fantastisch woord, ga al kwijlen bij het idee (letterlijk, mijn mensen maten zijn regelmatig plat op hun snuit gegaan voor ik mijn eten kreeg. Laminaat en hondenkwijl is gelijk aan een ijsbaan). Wat ik echter niet begrijp is de boosheid die mensen maat uit bij het woord eten. Hoe kan je daar nou boos om worden? Ik wil altijd wel eten. Hondenvoer of mensen eten, het maakt mij niet uit. Ik heb zelfs ooit parkieten zaad naar binnen gesnaaid. Eigenlijk geen idee hoe het smaakte, zo snel had ik het op. Maar het leven is te kort om over zaken te twijfelen dus hop, weg was het. Een uur niet gegeten is een uur niet geleefd. En dat ik daar dan van in omvang groei, whatever. Meer hond om van te houden denk ik dan maar zo!

Dacht mensen maat hier maar zo over. Als die nou eens alle remmen los zou gooien.. Ach ja dan explodeert zij wel qua gewicht, maar daar zie ik dan wel weer de voordelen van in. Want als zij extra zwaar is, kan zij ook een stuk minder snel achter mij aan rennen als ik katten poep van straat probeer te eten. Maar in plaats daarvan projecteert ze haar eigen waanzin op mij. Toen de honden dokter zei dat ik wel wat kwijt kon raken, hoopte ik eerst dat hij het had over de regels en grenzen waar ik mij in mijn hondenleven aan moet houden. Helaas, het ging over mijn gewicht. Door mijn vele familie bezoekjes was ik wat aan de zware kant geworden. Mijn grote trouwe hondenogen leveren mij altijd en overal wel iets te snacken op. Kon gebeuren hoor, zei de honden dokter. Een gecastreerde labrador, dat is nou eenmaal lastig op gewicht te houden. Opgelost dacht ik toen. De dokter zei het zelf, kun je niks aan doen. Maar in plaats van berusting werd er een heel arsenaal aan sperzieboon blikken ingeslagen, een keukenweegschaal aangeschaft en een voedingslijst opgehangen. Ik moest er echt aan geloven.

Zoveel maanden later kreeg ik een dikke stempel met ‘goedgekeurd’ van de honden dokter. Toegegeven: na maanden lijnen zag ik er kei strak uit. Ik kon veel langer achter ballen aanrennen (en dan niet terug brengen, want we moeten niet te gek gaan doen) en ik heb voor het eerst in tijden weer eens sjans van wat lekkere teefjes. Vanuit die hoek bekeken is het zo gek nog niet dat ik wat in omvang geslonken ben. Maar als ik heel eerlijk moet zijn.. Laat mij los in een gemiddelde supermarkt en ik negeer de groente afdeling zoals mijn mensen maat soms snelheidslimieten negeert en knal gelijk door naar het schap met de roomsoezen. Ik kan geen controle houden. Maar goed dat hoef ik ook niet, want ik ben een hond.

Veel honden kampen met overgewicht. Het is soms voor ons mensen lastig om maat te houden bij het geven van voer aan onze viervoeters. Omdat het een primaire behoefte is, zullen veel honden het niet afslaan. Zeker niet als het extra lekker is. Overgewicht is voor honden net zo schadelijk als voor mensen. Soms kan het moeilijk zijn om toe te geven dat jouw hond wat te dik is. Immers, krijgt hij het voer meestal van ons en dus voelen wij ons aangevallen wanneer er wordt gezegd dat de hond moet afvallen. Toch is het goed om er mee aan de slag te gaan, zeker als de gezondheid van de hond in gevaar komt. Natuurlijk is de hond erg blij wanneer hij zijn snacks krijgt, maar het belemmert hem soms ook om echt hond te kunnen zijn en dingen te doen waar honden blij van worden. Daarnaast kunnen honden ook overgewicht krijgen door ziektes zoals een slecht werkende schildklier of diabetes. Check dus altijd bij jouw dierenarts en stel samen een voedingsschema- of behandelplan op.

Column hondsbrutaal – Super krachten

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis. 

Een column schrijven: leuk! Ik praat graag, dus schrijven zal ook geen probleem worden. Het liefst voorzie ik alles in mijn leven van commentaar. De meeste tweevoeters lijken er weinig van te snappen en worden een beetje ongemakkelijk van mijn gebrabbel, maar duidelijker kan ik het toch echt niet voor hen maken. Voor ik hieronder mijn eerste column neer pen even een kort voorstel rondje. Mijn naam is Memphis en ik ben een zwarte herder (ze denken Mechelse) kruising met een golden retriever van net drie jaar oud. Ik ben een HSD, oftewel een High Sensitive Dog. Niet altijd even makkelijk in deze drukke maatschappij, maar gelukkig heb ik twee mensen maten die er zoveel mogelijk rekening mee proberen te houden. Inmiddels begin ik het leven steeds beter te snappen, maar ik breng mijzelf toch nog met enige regelmaat in, hoe zal ik het zeggen, bijzondere situaties. Genoeg over mijzelf, even terug naar mijn column. Hier onder mijn eerste juweeltje. Enjoy.

Ik heb een theorie. Ik beschik over superkrachten. Het is mij één keer gelukt om deze te gebruiken. Daarna leek de kracht weer verdwenen. Ik weet echt zeker dat het er nog zit. Het is een gevoel dat al een tijd in mijn lijf zit en het gaat maar niet weg. Ik kan dingen openen door er simpelweg naar te kijken. Ja, je leest het goed. Ik staar er een tijdje naar en dan.. poef! Ik hoef er niks voor te doen, alleen te staren. Pax, mijn huisgenoot, kan dit niet. Die moet het gewoon doen met zijn poot of snuit. Hij is een doodgewone hond, geen super krachten zoals ik. Niet dat ik klaag hoor, ik pik graag een brokje mee als hij zijn weg weer heeft gevonden naar de geheime voorraad. Al komt dat er de laatste tijd niet echt meer van, want de voorraad is verplaatst naar een plek waar wij met onze vier poten niet bij kunnen.

Terug naar waar het begon. Er komt water uit de lucht en ik en Pax zijn bij onze oude mensen maat. Oma wordt zij ook wel genoemd geloof ik. Ik vermaak me al een tijdje met een balletje als oma mensen maat opstaat en zich verplaatst naar die plek in het huis waar ik thuis nooit mag komen. Het heeft een naam, maar die heb ik niet onthouden. Het ruikt er wel altijd verrukkelijk en alleen daarom al ben ik er graag. Ik ben die dag wat moe. Wel tachtig keer heb ik Olli, de witte herder, moeten afwijzen. Het gaat gewoon niks worden tussen ons, maar hij lijkt daar maling aan te hebben. Afwijzingsjunkie noem ik hem. Oké stiekem mag ik hem wel, hij snapt wat een leuk spelletje is, maar ik heb een reputatie hoog te houden in de uitlaatgroep waar ik dagelijks tussen loop. Hard to get is meer mijn ding. Hoe dan ook: ik ben kapot. Ik ben oma mensen maat gevolgd naar die lekker geurende kamer en zit wat voor mij uit te staren. Gewoon, in het niets. Plots hoor ik de stem van oma mensen maat iets tegen mij zeggen. Geen idee wat, maar ze klinkt opgewekt. En toen gebeurde het. In de hoek van de kamer staat een grote witte kist. Van alles in de kamer ruikt deze veruit het lekkerst en daarom blijf ik er dus graag in de buurt. Ze opent hem, een licht straalt mij tegemoet. Ze rommelt wat en plop.. stopt zo iets in mijn bek. Ik weet niet wat mij overkomt. Wat is dit voor hemels goedje? Goud van kleur en zacht van smaak. Het lekkerste dat ik ooit geproefd heb. Oma mensen maat zegt nog iets tegen mij en gaat weer verder waar ze mee bezig was.

En sinds die dag wil ik dat lekkere gouden goedje weer met mijn magische kijk en staar krachten te voorschijn toveren. Ik probeer het overal waar zo’n zelfde heerlijk geurende kast is. Die dag gaat weer komen, ik weet het zeker. Want als het gouden goedje in de buurt is, kan geen kat of konijn mij bekoren!

Memphis legt in zijn eigen woorden uit dat honden leren door het leggen van verbanden. Voor hem was het voor zich uit staren gedrag dat hem iets oplevert, namelijk kaas (in Memphis zijn woorden: het gouden goedje). De smaak van de kaas was voor hem zo lekker dat hij nu standaard in elke keuken naar de koelkast gaat zitten staren om het lekkers tevoorschijn te toveren. Dat hij sinds het bezoek aan mijn oma geen kaas meer uit de koelkast gehad heeft, maakt voor hem niet uit. Zou hij nu voor een lange periode niks meer uitlokken met zijn gedrag (dus geen kaas meer krijgen voor het kijken naar de koelkast) dan is de kans groot dat dit gedrag weer verdwijnt. Het levert hem namelijk niks meer op. Maar gezien ik sterk het vermoeden heb dat mijn oma hem tijdens zijn bezoekjes aan haar toch lekkers uit de koelkast geeft, zal Memphis voorlopig een koelkast-staarder blijven. Elk nadeel heeft zijn voordeel, want wij weten nu wat Memphis zijn ultieme beloning is. Wanneer wij met hem trainen op een voor hem moeilijk onderdeel, zoals het niet jagen op wild, hebben wij standaard een klein assortiment kaas bij waar een gemiddelde kaaswagen jaloers op zou zijn. Het uitzoeken van wat voor jouw hond de ultieme beloning is, is overigens zeker de moeite waard. Dit is zeker niet voor alle honden een voertje. Sommige worden wild van een bal, een speeltje of simpel weg de stem van de baas.

Column Hondsbrutaal: 21 honden

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax. 

Dus… Of ik op mijn vrije avond even een bericht wil schrijven over hoe mijn week verlopen is. ‘Leuk’ nieuw ideetje van mijn mensen maat. Ik dacht eerst: bekijk het maar. Ik zit al heel de week leuk te wezen zodat zij de complimentjes er voor kan krijgen. ‘Wat heeft hij een lieve kop he? Echt zo’n lief sulletje’. Mijn inbreng in dit geheel is daarmee wel voldaan dacht ik zo. Maar toen beloofde zij mij dat wij morgen naar de viskar zouden gaan als ik toch even mijn poten op het toetsenbord zou zetten. Het vlees is zwak, de maag is leeg en dus ga ik maar aan de slag.

Eerst even voorstellen. Mijn naam is Pax en ik ben een zwarte labrador retriever van bijna 6 jaar oud. In mijn dagelijks leven ren ik achter een bal aan, probeer zo veel mogelijk mensen te begroeten (of ze dat nou willen of niet) en zo nu en dan moet ik de brave hond uithangen als mijn mensen maat weer iets staat te doen met andere mensen maten en honden. Oh ja, voor wie écht denkt dat er een zwarte hond op een toetsenbord zit te rammen: top! Je beschikt over een grote fantasie en dat is een mooi gegeven. Voor wie snapt dat ik dit natuurlijk niet echt zelf kan: je beschikt over gezond verstand.

Terug naar mijn column. Mijn week was niet heel enerverend. Ik heb tegen wat mensen opgesprongen, omdat zij dat zo leuk vinden. Zij zeggen in ieder geval van alles tegen mij wanneer ik het doe dus het zal wel goed zijn. Verder heb ik mijn record lang-snuffelen verbroken tot groot ongenoegen van mijn mensen maat. Zo licht gevoelig kan zij zijn.. en dat terwijl zij zelf nog nooit geprobeerd heeft om eens lekker met mij mee te snuffelen. Soms zitten wij echt niet op één lijn hoor. Oh en ik kwam nog een Rottweiler tegen. Ik weet zijn naam niet, maar wij kennen elkaar van het voorbij gaan zeg maar. Wij groeten elkaar meestal vriendelijk op afstand en dan moeten wij beide naar onze mensen maat kijken en krijgen dan een snoepje. Vriendelijke jongen hoor, ik kan niet anders zeggen. ‘Zo’ zeg ik in mijn hondentaal, ‘dat wordt binnenkort weer naar school voor jou hé. De Rotti likt wat aan zijn bek en antwoord (ook in hondentaal natuurlijk, dat snap je) ‘ja helaas’. Toen ik nog een pup was hebben mijn baasjes niet zo’n ding gehad.. hoe zeg je dat ook al weer? Een Boomstam?’. Ik weet wat hij bedoelt. Ik heb dat ding wel, maar in de eerste tijd dat ik bij mijn mensen maat was, heeft zij deze een keer naar het kleinste kamertje in het huis gebracht. ‘Wat heb je aan zo’n papiertje als die hond toch niet wilt luisteren!’ kermde zij. Uit het kleine kamertje kwam wat geluid dat leek op een klein kabbelend beekje en liep daarna stampvoetend weg.  Ik was in mijn jonge jaren nog al een ‘bad boy’ laten wij maar zeggen. ‘Rot voor je gozer. Maar kom je wel doorheen, je bent een stoere jongen’. De Rotti kwispelt nog even vriendelijk en loopt samen met zijn mensen maat door.

 

Ik lig languit op mijn rug op het speelveldje waar ik elke dag kom. Terwijl ik de bal die ik in mijn bek heb af en toe laat vallen en weer oppak, denk ik nog aan mijn buurman Rotti en zijn verplichte toekomstige bezoek aan school. Wat fijn toch dat ik door alle mensen maten als zo’n lieve knul wordt gezien. Kennelijk was mijn hap gedrag naar mijn mensen maat helemaal niet zo erg, want ik heb niemand gehoord over een verplichte cursus. Gelukkig maar hoor, zonde van mijn tijd. Al die tennisballen halen zichzelf niet op.

Toen Pax net bij ons was komen wonen vertoonde hij vrij ernstige (kan ik nu zelf beoordelen) gedragsproblemen. Hij kon niet omgaan met prikkels en raakte daar zo van in de opwinding dat hij in zichzelf of, wanneer ik hem probeerde te stoppen, in mij begon te bijten. Wij hebben heel wat hondenscholen bezocht, maar nergens werd ik met dit probleem geholpen of doorgestuurd. Uiteindelijk zijn Jordy (mijn partner) en ik gaan doen waarvan wij dachten dat het zou helpen en is hij uiteindelijk die lieve knul geworden zoals boven beschreven. Afgelopen week werd de lijst met 21 risico honden gepresenteerd die, zonder stamboom, verplicht op hondencursus moeten. Pax, labrador met stamboom, valt in alle opzichten buiten deze lijst, maar had in zijn eerste levensjaren absoluut gedragsbegeleiding nodig. Vanaf de zijlijn kan ik als honden professional alleen maar hopen dat de wetgeving rondom de hoog risico honden nog aangepast gaat worden naar ‘alle honden, ongeacht ras of stamboom’ een verplichte cursus. Zo haal je ook de Pax-honden er tijdig uit. Maar, misschien nog wel belangrijker, de baasjes die tijdig hulp nodig hebben bij de juiste begeleiding van hun hond.