Column Hondsbrutaal: Grenzeloos

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland.  Zij zijn echter op vakantie en dus neemt kruising Spot het deze week over.

Dag allemaal!

Mijn naam is Spot en deze week mag ik een gastblog schrijven op de website van Pax en Memphis. Hoewel ik nog niet zo beroemd ben, ben ik wel een hele coole hond. De eerste twee maanden van mijn leven heb ik namelijk doorgebracht op de straten van Ecuador. Mijn vrouwtje heeft me daar gevonden, helemaal opgelapt en na een paar maanden meegenomen naar Nederland. Na dertien uur stapte ik uit het vliegtuig. Piece-of-cake!

Hoe flink ik daadwerkelijk ben, bleek twee maanden terug. Al een tijdje voelden mijn sprintjes anders dan anders. Mijn mensen maten namen mij mee naar de dokter en daar bleken mijn knieschijven niet óp maar naast mijn knieën te zitten. Tja, toen zag ik de bui al hangen: twee operaties met twee keer zes weken rust. Echt helemaal niks voor mij.

Na de eerste operatie voelde ik me ineens toch zo stoer niet meer. Liggen, zitten, eten; niks was echt comfortabel en de wereld leek wel een draaimolen. Twee dagen was ik echt heel sneu. Te gênant voor woorden. Ik werd zelfs over straat gedragen. Maar goed…dat kon niet anders. Toch ontdekte ik al snel dat er ook heel veel voordelen zitten aan zielig zijn. Mijn mensen maten weken geen moment van mijn zijde, tweemaal per dag kip & bacon en alle regels verdwenen als sneeuw voor de zon. Kijk, now we’re talking! Inmiddels was ik in de veronderstelling de prins des huizes te zijn en was dan ook zwáár verontwaardigd toen mijn mensen maten een weekje op vakantie gingen. Ze lieten mij gewoon achter bij de ouders van mijn mensen maten, opa en oma…. Echt geen stijl! Al snel kwam ik echter er achter dat mijn sippe smoeltje zelfs nog beter werkte dan bij mijn eigen maten. Opa bakte iedere dag kip voor me en voerde het me zelfs uit de hand. Jep, dit leventje beviel mij eigenlijk wel!

Toch begon het op een gegeven moment te knagen. Hoe langer ik erover nadacht, hoe vreemder ik het vond. Waarom hoefde ik me eigenlijk niet meer aan al die regels te houden? Er zou toch niks ergs gaan gebeuren? En mijn mensen maten… daar keek ik altijd heel erg tegenop. Nu leek het echter wel alsof ik alles zelf moest bepalen. Ik had geen idee wat ik met al die vrijheden aan moest. Zouden ze echt niks meer van mij verwachten? Volgens mij vonden ze het trouwens zelf ook niet zo fijn. Ik had in ieder geval niet het idee dat ze zich echt ontspannen door me mee lieten trekken tijdens het wandelen.

Na vijf weken begon ik me echt grote zorgen te maken. Ik schrok snel en begon te bibberen als ik naar een nieuwe plek ging. Gelukkig zagen mijn mensen maten toen ook in dat we met zijn allen een beetje waren doorgeslagen. Eergisteren hoorde ik ze praten. Ze waren een lijstje aan het maken met regels voor mij. Nu moet ik weer braaf gaan zitten als ik mijn halsband om krijg of we de straat oversteken. Ik heb niet eens geprotesteerd. Heerlijk die duidelijkheid!

Maandag wordt mijn tweede knie door de dokter onder handen genomen. Natuurlijk word ik dan weer een paar dagen vet verwend en vertroeteld. Ik weet zeker dat mijn mensenvrienden me helpen om me er naast lichamelijk nu ook mentaal goed doorheen te slaan.

Honden hebben veel baat bij structuur, grenzen en heldere regels. Als een hond iets vervelends meemaakt, zijn we geneigd deze ineens overboord te gooien. We willen alleen nog maar vertroetelen en verzorgen. We realiseren ons niet dat dit juist heel verwarrend voor de hond is. Hij heeft net iets heftigs meegemaakt en nu is ook zijn vertrouwde omgeving ineens anders. Soms kan dit tot angst of baldadigheid leiden. Juist in onzekere tijden heeft een hond behoefde aan duidelijkheid. Kijk daarom welke regels en routines je ondanks ziekte en/of herstel wél door kunt zetten. Een week na een knie operatie is het bijvoorbeeld absoluut niet haalbaar om de hond steeds te laten zitten alvorens de voerbak neer te zetten. Een ‘touch’ met de neus tegen jouw hand kan echter wel. Of nog minder fysiek: vraag je hond een ‘kijk’. Door zo min mogelijk in het normale leven te veranderen, help je je hond mentaal door de lastige periode heen. Uiteraard vergezeld van heel veel knuffels en liefde.