Column Hondsbrutaal: Snaterbek

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis.

Wanneer je een tijdje met iemand omgaat ontwikkelen zich wel eens bijnamen. Som één, soms meerdere. Mensen-maat vrouw en mensen-maat man hebben er voor elkaar een hele berg, waar ik meestal niks van snap. Ikzelf noem ze altijd ‘handjes’. Simpelweg omdat ze die hebben en daar makkelijk voerverpakkingen en vleesblikken mee kunnen openmaken. Mij is de bijnaam ‘snaterbek’ toebedeeld. Inmiddels heb ik de link tussen de bijnaam en de reden waarom ik deze verkregen heb wel gelegd..

Ik was nog een schattig klein pupje toen ik al leerde wat ik kon bereiken met het opzetten van mijn prachtige stemgeluid. Niet bij de mensen maten helaas. Dat heb ik wel geprobeerd, maar mijn monologen leverden niet het gewenste effect op. Ik mocht niet uit de bench, ik kreeg niet het speeltje dat op de kast lag en ik kreeg al helemaal niet sneller mijn voer. Nee, het effect zat hem in mijn omgeving. Kijk, ik ben gewoon geen social-talker. Die labrador bij ons in huis wel, die blijft het liefst bij elke gelegenheid staan om optimaal rendement te halen uit een onverwachte ontmoeting met vreemde mensen-maten. Ik ben gewoon niet zo. Ik bemoei mij met mijn eigen zaken en vind stiekem dat anderen dat vooral ook zouden moeten doen. Geen probleem, zou je zeggen. Alleen weet ik inmiddels dat ik nogal knap ben. Althans, menig mensen-maat vindt mij leuk om mijn lieve, schattige scheve oren. Ze slaken dan een opgewekt kreetje en bewegen gretig hun handen richting mijn kop. Kennen jullie dat liedje van MC Hammer? Dat gaat er dan door mijn hoofd. Tu du-du-du: CAN’T TOUCH THIS! En met het volume van een volwassen leeuw blaf ik van mij af. Schot in de roos, want de meesten springen met dezelfde snelheid weer terug en lopen verontwaardig door. Vaak nog wat mompelend richting mijn mensen-maat. Inmiddels gebeurt dit overigens niet meer zo veel hoor. Mensen-maat kent mij van haver tot gort en als zij ziet dat er weer een fan van mij kennis wilt komen maken, laat zij mij keurig zitten en als ik dan besluit mijn liefelijke mondje te houden word ik daar uitvoerig voor beloond.

Daar zijn we in mijn vroege jeugd al snel mee begonnen, kennelijk voorzag mensen-maat dat dit wel eens een ding kon gaan worden. Na mijn eerste W.G.M. (weg-geblafte-mensen), voelde ik mij zó goed, dat ik dit gedrag maar wat graag wilde herhalen. Bij de auto, bij de winkels, bij de ingang van ons huis.. Daar over gesproken trouwens: blaffen bij de deur doe ik niet persé omdat ik iemand wil wegjagen. Nee dat gaat wat dieper. Alsof ik de mensen-maten attent wil maken op mogelijk gevaar. Gelukkig snapte ze dat al vrij snel, want als ik met mijn super scherpe (en scheve) oren weer een mogelijke dreiging heb gespot en daar de rest van mijn clan op attent maak, zegt mensen-maat altijd geruststellend: ‘dankjewel Memphis, we hebben het gehoord’. Heerlijk vind ik dat. Taak volbracht en de rest lossen ze dan zelf maar op. Moet er niet aan denken om zelf een mogelijke inbreker te lijf te gaan. Hou op zeg, ik ben veel te knap voor eventuele verwondingen en daarnaast ben ik de belichaming van het bekende spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’.

Blafgedrag van honden is voor veel eigenaren een grote bron van ergernis. Het kan als een verschrikkelijke opgave voelen om hier goed mee om te gaan, zeker wanneer je al van alles hebt geprobeerd om het tegen te gaan. In de basis blaffen honden voornamelijk om met ons, de mens, te communiceren. Immers, kunnen wolven niet blaffen en behoort blaffen ook niet tot hun onderlinge communicatie methodes. Dit heeft zich bij de tam-geworden wolf (later dus de hond) pas ontwikkeld in hun samenleven met ons. Wanneer je dit weet, kun je hier als baas zeker je voordeel mee doen. In het geval van blaffen bij de bel en/of voorbijgangers, zijn wij simpelweg Memphis gaan belonen voor het feit dat hij ons er op attent maakt dat er eventuele ‘indringers’ voorbij komen. Memphis is een halve herder en dus bij uitstek gemaakt om te waken. Wanneer hij het idee heeft dat zijn taak daarbij is volbracht, heeft hij geen drang meer om verder te blaffen. Hierbij speelt belonen een belangrijke rol. Wij hebben hem, nadat hij stil was, ook direct beloont en daar het woordje ‘stil’ aangekoppeld. Wanneer hij dan toch ergens zijn stem wilt laten horen, kunnen wij hem nu gemakkelijk stil krijgen door het woordje ‘stil’ te benoemen. Blaffen is voor veel honden overigens wel zelfbelonend gedrag (gedrag dat de hond een fijn gevoel geeft, zonder dat er een actie aan gekoppeld zit) en zal vaak nooit vanzelf minder worden. Loop jij echt tegen blaf-gedrag aan? Zoek dan hulp via een gediplomeerd trainer en/of gedragstherapeut via http://honden-gedragstherapie.nl/.