Hondeugend

Als een volleerd gymnaste sta ik in een soort halve spagaat op het grasveld. Links heb ik Pax aan de lijn, die op het uiterste puntje van de lijn probeert te poepen en rechts Memphis die eveneens zo ver als mogelijk probeert een plasje te plegen. Pax zet zijn poging nog een beetje extra kracht bij waardoor de lijn uit mijn handen glipt en zo in een al eerder achter gelaten drol terecht komt. Uit reflex doe ik direct een graai naar de lijn, waarbij ik finaal misgrijp en met mijn knieën in de modder op het gras beland. Pax, net uitgepoept, maakt een spelbuiging en gaat op afstand staan kwispelen, waarbij hij mij uitdagend aankijkt. Net als ik mij weer omhoog wil hijsen voel ik een grote natte lap over mijn wang gaan. Voor ik mijn hoofd kan omdraaien heb ik de volgende lik al te pakken. Luid piepend van opwinding staat Memphis naast mij, helemaal in zijn nopjes met het gekke spelletje dat zijn vrouwtje kennelijk aan het uitvoeren is. Pax zet een sprint in om zich bij ons te voegen, waarbij hij zijn lijn nogmaals door de hondendrol sleept. Nog steeds zit ik op de grond en ik kan niks anders doen dan keihard lachen.

Zijn we door alle social media, sites en tv programma’s soms niet een beetje vergeten om gewoon weg lol met onze honden te hebben? Ik vraag het mij soms af. Steeds vaker zie ik honden baasjes met gespannen bekkies op het trainingsveld, bang om iets verkeerd te doen. Bang om niet ‘de leider te zijn die hun hond nodig heeft’. Bang om niet te doen zoals ‘het hoort’. Lieve mensen, neem het aan van iemand die alles behalve de belichaming is van ‘een leider’: laat het los! Er zijn vele wegen die naar een opgevoede hond leiden, zo zonde om die weg als verplichte kost te zien.

Ja, natuurlijk heeft jouw hond opvoeding nodig. Natuurlijk moet je hem grenzen leren en uiteraard is met hem op training gaan verstandig. Maar het is toch zonde als je als baas dat hele traject met een rot gevoel doorloopt? Dat je elke keer als jouw hond niet luistert een stemmetje in jouw hoofd krijgt dat zegt ‘je kunt er niks van’. Of misschien niet eens in jouw hoofd, menig voorbijganger deelt graag zijn of haar mening over de opvoeding van jouw hond. Ik weet nog goed dat toen ik net mijn oudste hond aan het trainen was een toenmalige buurvrouw graag haar commentaar wilde geven. Na een paar hoge geluidjes gemaakt te hebben, die duidelijk bedoeld waren om mijn hond te lokken, sprong hij tegen haar op. Pas na een paar verwoede pogingen kreeg ik hem weer tot bedaren. Ze lachte venijnig, richtte zich tot mijn hond en zei indirect met een hoge stem tegen mij ‘jij bent niet als andere labradors he. Jij luistert niet. Of komt dat door jouw vrouwtje?’ Door haar hoge stem lanceerde hij zich direct weer met vier poten van de grond waardoor mijn pogingen om hem rustig te krijgen weer van voor af aan begonnen. ‘Jij bent niet als andere buren he’ beet ik haar bits toe. Ze keek mij vragend aan. ‘Die zijn wel aardig’. Ik kookte echt van binnen en ik heb mij daar een tijd best rot over gevoeld. Want ook ik las in die periode bepaalde honden boeken en ook ik had mij inmiddels wijs gemaakt dat ik een slechte leider was voor mijn hond.

Nu, jaren later, kan ik alleen maar keihard lachen om mijn verleden-zelf. Wat nam ik het allemaal serieus, wat maakte ik het mijzelf moeilijk. Nu hoor ik sommigen denken: makkelijk praten, maar probleemgedrag moet je echt wel serieus nemen. Daar kun je toch niet lollig over gaan zitten doen? Nee, dat klopt als een duif met kerstmis. Alleen wat ik veel zie is dat een eigenaar die tegen probleemgedrag aanloopt zijn hond niet meer los kan zien van dit gedrag. Ze verliezen echt het plezier in het samen zijn met de hond, ook als hij op dat moment niet het ongewenste gedrag vertoont. Juist al die momenten die wel goed gaan zijn zo belangrijk om te belonen en om aan jouw hond te laten zien dat je blij met hem bent. Het lost weliswaar niet direct het probleem gedrag op, maar het draagt wel bij aan de onderlinge band en dat is wat mij betreft de belangrijkste basis voor elke training. Dat zie ik bij cursisten, maar het is ook mijn eigen ervaring. Want pas toen ik al die meningen, methodes en visies los ging laten kreeg ik een gehoorzame, betrouwbare kameraad. Tegenwoordig geniet ik intens van zijn boevengedrag. Heerlijk toch, wanneer hij zich ogenschijnlijk even moet uitrekken en dan op zo’n manier dat zijn bek net boven de hapjes op tafel uitkomt. Dat hij toch even de situatie inschat en kijkt of er wellicht mogelijkheden zijn om de hapjes van tafel richting zijn hondenbek te krijgen. Dat hij dan zelf al bedenkt dat dit niet een heel strak plan is en zich vervolgens met een diepe zucht op de grond laat vallen, hopend op een geste van mij voor zijn goede gedrag: het niet leegroven van de salontafel. Heerlijk, gewoon heerlijk.

In onze huidige prestatie maatschappij is het soms lastig bij blijven. De hondenwereld is hier geen uitzondering in. Door alle meningen en visies zie je als hondeneigenaar soms door de bomen het bos niet meer. Voor sommigen geeft dit reden om erg aan zichzelf te gaan twijfelen. Voed uw hond op, maar wees niet te streng voor uzelf. Fouten zijn er om van te leren en u heeft te maken met een levend wezen, met een eigen wil en eigen karakter. Het is soms even zoeken welke aanpak het beste past, maar houd het tijdens deze zoektocht vooral leuk en geniet van uw prachtige viervoeter(s)!