Column hondsbrutaal – Super krachten

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis. 

Een column schrijven: leuk! Ik praat graag, dus schrijven zal ook geen probleem worden. Het liefst voorzie ik alles in mijn leven van commentaar. De meeste tweevoeters lijken er weinig van te snappen en worden een beetje ongemakkelijk van mijn gebrabbel, maar duidelijker kan ik het toch echt niet voor hen maken. Voor ik hieronder mijn eerste column neer pen even een kort voorstel rondje. Mijn naam is Memphis en ik ben een zwarte herder (ze denken Mechelse) kruising met een golden retriever van net drie jaar oud. Ik ben een HSD, oftewel een High Sensitive Dog. Niet altijd even makkelijk in deze drukke maatschappij, maar gelukkig heb ik twee mensen maten die er zoveel mogelijk rekening mee proberen te houden. Inmiddels begin ik het leven steeds beter te snappen, maar ik breng mijzelf toch nog met enige regelmaat in, hoe zal ik het zeggen, bijzondere situaties. Genoeg over mijzelf, even terug naar mijn column. Hier onder mijn eerste juweeltje. Enjoy.

Ik heb een theorie. Ik beschik over superkrachten. Het is mij één keer gelukt om deze te gebruiken. Daarna leek de kracht weer verdwenen. Ik weet echt zeker dat het er nog zit. Het is een gevoel dat al een tijd in mijn lijf zit en het gaat maar niet weg. Ik kan dingen openen door er simpelweg naar te kijken. Ja, je leest het goed. Ik staar er een tijdje naar en dan.. poef! Ik hoef er niks voor te doen, alleen te staren. Pax, mijn huisgenoot, kan dit niet. Die moet het gewoon doen met zijn poot of snuit. Hij is een doodgewone hond, geen super krachten zoals ik. Niet dat ik klaag hoor, ik pik graag een brokje mee als hij zijn weg weer heeft gevonden naar de geheime voorraad. Al komt dat er de laatste tijd niet echt meer van, want de voorraad is verplaatst naar een plek waar wij met onze vier poten niet bij kunnen.

Terug naar waar het begon. Er komt water uit de lucht en ik en Pax zijn bij onze oude mensen maat. Oma wordt zij ook wel genoemd geloof ik. Ik vermaak me al een tijdje met een balletje als oma mensen maat opstaat en zich verplaatst naar die plek in het huis waar ik thuis nooit mag komen. Het heeft een naam, maar die heb ik niet onthouden. Het ruikt er wel altijd verrukkelijk en alleen daarom al ben ik er graag. Ik ben die dag wat moe. Wel tachtig keer heb ik Olli, de witte herder, moeten afwijzen. Het gaat gewoon niks worden tussen ons, maar hij lijkt daar maling aan te hebben. Afwijzingsjunkie noem ik hem. Oké stiekem mag ik hem wel, hij snapt wat een leuk spelletje is, maar ik heb een reputatie hoog te houden in de uitlaatgroep waar ik dagelijks tussen loop. Hard to get is meer mijn ding. Hoe dan ook: ik ben kapot. Ik ben oma mensen maat gevolgd naar die lekker geurende kamer en zit wat voor mij uit te staren. Gewoon, in het niets. Plots hoor ik de stem van oma mensen maat iets tegen mij zeggen. Geen idee wat, maar ze klinkt opgewekt. En toen gebeurde het. In de hoek van de kamer staat een grote witte kist. Van alles in de kamer ruikt deze veruit het lekkerst en daarom blijf ik er dus graag in de buurt. Ze opent hem, een licht straalt mij tegemoet. Ze rommelt wat en plop.. stopt zo iets in mijn bek. Ik weet niet wat mij overkomt. Wat is dit voor hemels goedje? Goud van kleur en zacht van smaak. Het lekkerste dat ik ooit geproefd heb. Oma mensen maat zegt nog iets tegen mij en gaat weer verder waar ze mee bezig was.

En sinds die dag wil ik dat lekkere gouden goedje weer met mijn magische kijk en staar krachten te voorschijn toveren. Ik probeer het overal waar zo’n zelfde heerlijk geurende kast is. Die dag gaat weer komen, ik weet het zeker. Want als het gouden goedje in de buurt is, kan geen kat of konijn mij bekoren!

Memphis legt in zijn eigen woorden uit dat honden leren door het leggen van verbanden. Voor hem was het voor zich uit staren gedrag dat hem iets oplevert, namelijk kaas (in Memphis zijn woorden: het gouden goedje). De smaak van de kaas was voor hem zo lekker dat hij nu standaard in elke keuken naar de koelkast gaat zitten staren om het lekkers tevoorschijn te toveren. Dat hij sinds het bezoek aan mijn oma geen kaas meer uit de koelkast gehad heeft, maakt voor hem niet uit. Zou hij nu voor een lange periode niks meer uitlokken met zijn gedrag (dus geen kaas meer krijgen voor het kijken naar de koelkast) dan is de kans groot dat dit gedrag weer verdwijnt. Het levert hem namelijk niks meer op. Maar gezien ik sterk het vermoeden heb dat mijn oma hem tijdens zijn bezoekjes aan haar toch lekkers uit de koelkast geeft, zal Memphis voorlopig een koelkast-staarder blijven. Elk nadeel heeft zijn voordeel, want wij weten nu wat Memphis zijn ultieme beloning is. Wanneer wij met hem trainen op een voor hem moeilijk onderdeel, zoals het niet jagen op wild, hebben wij standaard een klein assortiment kaas bij waar een gemiddelde kaaswagen jaloers op zou zijn. Het uitzoeken van wat voor jouw hond de ultieme beloning is, is overigens zeker de moeite waard. Dit is zeker niet voor alle honden een voertje. Sommige worden wild van een bal, een speeltje of simpel weg de stem van de baas.