Hou je muilkorf!

Ik heb een soort voorgeprogrammeerd gedrag waarbij ik probeer zo min mogelijk iets van zaken te vinden. Het altijd van twee kanten bekijken en de waarheid ergens in het midden te vinden, dat idee. Misschien omdat ik niet van felle discussies of conflicten houd, maar waarschijnlijk omdat ik de wereld gewoon grijs vind en niet zwart wit. Maar met de laatste berichtgevingen uit de gemeente Rotterdam over hoog risico honden kan ik gewoon geen grijstint bedenken. Even in het kort: er komt een muilkorf plicht voor alle hoog risico honden (door economische zaken vastgestelde lijst begin dit jaar) met daarbij de mogelijkheid om als buurtbewoner een gevaarlijke hond ‘te verklikken’ bij de gemeente. Ik zeg: Rotjeknor, waar bent je nou helemaal mee bezigt?

Oké.. Eerst even een kleine nuance. Ik ben zeker niet tegen het gebruik van een muilkorf als hulpmiddel. Sterker nog, ik vind dat deze veel sneller gebruikt moet worden bij bepaald gedrag. Sommige honden kunnen alleen in onze maatschappij meekomen als zij gekorfd zijn en dan is een muilkorf in zekere zin voor hun een manier van vrijheid. Daarnaast kun je hem ook gebruiken voor andere doelen dan agressie. Eén van mijn honden loopt soms als hij los loopt met een korf omdat hij het hele buitengebied als één groot lopend buffet ziet. Geloof mij, een korf is een stuk goedkoper dan een darmoperatie. En voor wie dan zegt: ja dan moet je hem maar leren niks van straat te eten heeft nog nooit een labrador gehad die op een streng dieet zit om niet moddervet te worden. (Wie dat wel heeft en hem toch heeft geleerd geen frikadellen, kip kluiven en weet ik wat er op straat ligt te eten: ik neem diep mijn petje voor je af).

Daarnaast erken ik gelijk dat bijtincidenten voorkomen moeten worden en dat ieder incident er echt één te veel is. Berichten hierover doen altijd mijn nekharen overeind staan. Het doet mij oprecht pijn dat de dieren die ik zo lief heb zo onderdeel (gemaakt) zijn van het probleem. Daarnaast is het voor de slachtoffers gewoon verschrikkelijk.

Maar dan het volgende. Beste gemeente Rotterdam. Wie denken jullie dat je hier mee straft? De personen die aan de basis staan van deze problemen of de hondeneigenaren die wel verantwoord met hun dier omgaan en de eventuele risico’s willen voorkomen? Wie denken jullie dat er straks met hangende schouders op bol.com een korf bestellen en deze aan hun opgevoede viervoeter gaan aanleren? Juist. De mensen die niet hier het probleem vormen. Sterker nog, dit zijn de mensen die er alles aan doen om niet het probleem te worden, maar het door andere soms erg moeilijk gemaakt wordt. Neem nou een vriendin van mij. Trotse eigenaar van een prachtige Amerikaanse stafford. Loopt nooit met hem in drukke gebieden en gaat alleen naar losloop terreinen als het niet de uitlaattijd van de gemiddelde hond is. lekker rustig. Laatst liep zij in haar straat, haar hond aan de lijn. Plots komt er van achter als een raket een loslopende labrador aangesjeest. ‘Wilt u hem roepen, mevrouw?’ Vraagt zij nog vriendelijk. ‘Hoezo, hij loopt hier altijd los’. Bitst de vrouw terug. ‘Ja maar het is hier gewoon een woonwijk en uw hond mag hier helemaal niet los. Daarnaast is mijn hond aan zijn knieën geholpen en vind hij het erg onprettig als er zomaar een hond over hem heen dendert. Hij heeft pijn, ziet u’. De vrouw loopt rood aan en begint te schreeuwen: ‘dan moet je mij waarschuwen dat hij vals is, stom wijf’. Om het niet erger te maken en haar eigen hond niet overstuur te krijgen draait ze zich om en loopt weg. Gemeente Rotterdam, uw eerlijk oordeel. Wie is hier verkeerd bezig; mijn vriendin met haar Amerikaanse stafford of de mevrouw met de labrador?

Brengt mij trouwens op het volgende. Hoe gaan jullie die muilkorf plicht in vredesnaam handhaven? Bij mij in de straat staat avond in avond uit de auto’s driedubbel geparkeerd zonder dat daar ooit een boete voor wordt uitgedeeld. Of een vergelijkbaar voorbeeld van mijn vriendin hier boven: al die honden die door de wijk los lopen en onverwacht de weg oversteken of aangelijnde honden achtervolgen en het moeilijk maken.. ik heb daar nog nooit iemand voor gezien. En laat ik niet een te grote spelbreker zijn: van sommige van deze honden heb je echt geen last, maar het mag gewoon niet.

Nou geloof ik niet dat ik, ondanks mijn ergernissen hier over, mij tot die ‘kliklijn’ ga wenden. Of nouja, dat weet ik eigenlijk wel zeker. Mijn ervaring is dat je namelijk met de meeste mensen een prima gesprek kunt voeren als er iets aan de hand is. Tja niemand vind het leuk om aangesproken te worden, maar uiteindelijk kom je er samen echt wel uit. En zo niet, dan kun je altijd nog naar de mogelijkheden kijken. Mooie boel gaat dat worden met die lijn. Dus je hebt een aversie tegen een bewoner in de straat, omdat hij altijd zijn vuil verkeerd buiten zet. Gemeente paar keer gebeld, maar geen oplossing. Blijkt hij opeens een Fikkie te hebben. Zo, kassa denk jij. Even bellen, want die Fikkie keek mij toch een partij boos uit zijn ogen. En wat blijkt, dan komt de gemeente wel. Want in Rotterdam tolereren wij geen enge honden. Lekker kort door de bocht, maar gezien er weinig extra uitleg gegeven wordt bij de maatregelen zoals nu bekend is dit wel hoe ik het voor mij zie.

Rotterdam, oh Rotterdam. Je bent de mooiste stad van de wereld en voor altijd in mijn hart gegrift. Maar wat stel je mij als hondeneigenaar en hondenprofessional hier teleur. Zo vooruitstrevend als je bent met al je prachtige plannen, zo finaal sla je nu de plank mis. En hey, ik neem alles terug als blijkt dat er ook een prachtig plan ligt waarbij je iets gaat doen om de kern van dit probleem aan te pakken. Een plan dat ook rekening houdt met het welzijn van het dier en kijkt naar waarom een hond bepaald gedrag vertoond en door welke invloeden dit komt. Die er voor zorgt dat eigenaren die iets willen leren over hondengedrag daar de mogelijkheden toe hebben. Om dus bepaald gedrag te gaan voorkomen en niet alleen te gaan blokkeren door er een korf omheen te gooien. Mensen zijn niet zo veel anders dan honden hoor. Zij leren ook het meest van een beloning.

Nog niet zo heel lang geleden gaf ik vrijwillig les op een hondenschool in Rotterdam. De doelstelling van deze hondenschool was om voor een heel laag tarief (kostendekkend) een hondencursus aan te bieden. Een laag tarief zodat training voor alle inkomens toegankelijk gemaakt werd. Er was zelfs een mogelijkheid tot een betalingsregeling: het volgen van de cursus moest gewoon voor iedereen kunnen. Al jaren werd deze cursus op een verhard terrein gegeven, ergens in Rotterdam west. Deze locatie gekozen om centraal bereikbaar te zijn voor mensen zonder vervoer. Gedoogd door de gemeente, want zij zagen het doel van deze opzet in. Tot dat ‘Henk’ met pensioen ging en de flitsende ‘Fredrik’ werd aangenomen. Na eens goed in de regels gedoken te zijn was zijn oordeel: wegwezen van dit terrein. Oké, zuur maar we wisten dat we gedoogd werden en dat er dus altijd een kans was dat we weg moesten. De gemeente beloofde ons, nog steeds gelovend in ons doel, dat ze een ander terrein zouden vinden. Maanden gingen voorbij. Na vele mails en telefoontjes van onze kant kregen wij uiteindelijk een paar opties. Prachtige locaties, absoluut. Met een bijpassend kostenplaatje. Uit eigen zak de huur betalen was (uiteraard) geen optie en zo verdween deze hondenschool uit Rotterdam.

Lieve gemeente (want dat zijn jullie voor mij heus nog wel een beetje), is het een idee om al het geld dat jullie huidige regels gaan kosten te investeren in bijvoorbeeld bovenstaande initiatieven? Dat jullie luisteren naar ideeën van hondeneigenaren en professionals uit de gemeente om tot een vooruitstrevende aanpak te komen. Waarbij heus rekening wordt gehouden met eigenaren en honden die een extra aanpak nodig hebben, maar waarbij vooral iedereen die verantwoord zijn (en dat zijn er echt een hele boel) zich gehoord voelen. Kunnen jullie daar misschien een ‘kliklijn’ voor beginnen? Dat de volgende keer dat jullie in het nieuws zijn er geschreven wordt: Rotterdam: honden hoofdstad van Nederland. Want voor minder dan dat mag een wereld stad als Rotterdam niet gaan.