Opgecoached

Er was eens een hond die in training ging bij een hondencoach. ‘Dat gedoe met die snoepjes.. je hond moet gewoon respect voor je tonen. Kijk, deze hier luistert perfect zonder ooit maar iets lekkers voor zijn neus gehouden te hebben. Gaat zitten. Ik zei, ga zitten nu’. Hij geeft een fikse ruk aan de lijn. De hond wijkt naar achter, maar gaat niet zitten. ‘Hey, tsssttt’. De man prikt met zijn vingers in de zij van de hond en maakt er een geluid bij dat het beste te omschrijven is als iemand die een kat wilt wegjagen. De hond kijkt op naar de man, zijn ogen laten veel oogwit zien. Hij gaat nog steeds niet zitten en hangt wat ongemakkelijk aan het uiteinde van de lijn. De man vergoot zijn houding (‘kijk, dan heeft hij meer respect voor mij’) en loopt in op de hond. Achter hen staat een hek dat het terrein van de openbare weg scheidt. De man drukt met zijn houding de hond richting het hek, tot hij niet verder kan. Ik zie inmiddels zoveel stress signalen bij de hond dat ik de tel niet meer kan bijhouden. En toen gebeurde het. De hond schiet als een pijl naar voren en klapt in de arm van de man. Hij laat hem direct weer los. ‘Arghh rot beest!’ De man gilt het uit en hij laat de lijn vallen. De hond ziet zijn kans schoon en schiet er vandoor. Zijn baasjes die alles met lede ogen aan hebben gezien zetten een sprint in om de hond te vangen. De man blijft gedesoriënteerd achter.

Ik heb dit tafereel van een afstandje staan bekijken. Ik stond op de parkeerplaats van het park op een vriendin te wachten toen de man en zijn klanten met een trainingssessie begonnen.

Vaag herkende ik de man. Ik denk van Facebook, in ieder geval van social media. Hondencoach* stond bij zijn functieomschrijving. De Alpha voor iedere radeloze hondenbezitter. Op zijn pagina staan vele mooie filmpjes waarin honden met (zoals hij noemde) ontspoord gedrag binnen een sessie van een uur weer gehoorzaam werden. Wanneer ik deze filmpjes zie druk ik direct op ‘dit wil ik niet meer zien’. Ik besef mij goed dat er een hele wereld is waarin dit soort filmpjes veelvuldig geliked en gehyped worden, maar het is gewoon niet ‘my cup of tea’.

Ongemakkelijk voel ik mij soms hoor, als ik voor de zoveelste keer tegen een cursist zeg dat ze moeten doorzetten. Dat ik ze door hun onzekerheid heen probeer te praten, omdat ik weet dat het gaat lukken. Dat wij stappen maken en uiteindelijk echt boven op de berg komen. Lopend weliswaar, terwijl de hondencoach zich er met een raket naartoe schiet. Alleen hebben wij als voordeel dat de hond bij ons vol plezier mee terug naar beneden wilt lopen terwijl de hond met de raket zich zo snel als mogelijk uit de voeten maakt. Één keer was wel genoeg..

Er is nou eenmaal een wereld waarin de hondencoaches zoals deze meneer een groot podium krijgen. Waarin mensen de kennis en het kunnen van iemand afspiegelen aan de hoeveelheid likes op een pagina (hallo online marketing bureau). Waarin mensen een hond willen die vooral heel snel heel weinig (voor de baasjes) problemen vertoont, zodat Fikkie niet in de wegloopt van het overige drukke gezin. Uiteindelijk was Fikkie er gekomen om leuke wandelingen mee te maken aan het strand. Niet om regelmatig mee op training te gaan. Een wereld waarin een hond dwingen (wat zeg ik: forceren) een hele aanvaardbare methode is. Er zijn honderden, duizenden honden die zo hun leven doorlopen. Zielsongelukkig (over het algemeen), maar zonder gedrag dat de baas hindert in zijn dagelijks leven.

Ik wilde mij zo ver mogelijk van deze wereld houden. De mensen die vanuit een band tussen baas en hond willen werken zouden mij of een soortgelijke hondenschool toch wel vinden. En de andere mensen vinden de hondencoaches. Die krijg je niet wandelend de berg op als er een raket klaar staat. Dus Fair deal, toch?

Tot voor kort. Ik zit op dit moment op de bank en voel mijn maag nog wat draaien als ik aan de situatie met de man en de hond op de parkeerplaats denk. Hoe de hond al zoveel keer aangaf dat het genoeg was, maar de coach simpelweg geen oog had voor zijn lichaamstaal. Het gaat  tegen alles in waarom ik ooit met trainen begon. Noem het naïef, maar mijn kop in het zand steken en doen alsof de wereld van de coaches niet bestond werkte tot voor kort prima. Maar nu niet meer. Een nieuwe missie is geboren. Ik gun uit de grond van mijn hart iedere hondenbezitter de liefdevolle blik van een hond. De blik die zegt: ik vertrouw jou. En niet: ik doe wat je wilt omdat ik bang voor je ben. Natuurlijk weet ik dat ik nooit iedereen lopend op die berg krijg. Maar ik kan er wel alles aan doen om zoveel mogelijk mensen er te krijgen. Al moet ik ze op mijn rug nemen. Als ze dan uiteindelijk toch een kaartje voor de raket willen kopen kan ik in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb. Ik realiseer mij dat bovengenoemde coaches net als ik overtuigd zijn van wat ze doen. Alsof we samen naar een auto kijken die in mijn ogen blauw is en in zijn ogen groen. Dat hoeft niet erg te zijn, je kunt in het leven veel leren van mensen met een andere visie. Alleen trek ik wel de lijn wanneer iemand bewust of onbewust honden gedrag verkeerd interpreteert en daar zijn trainingsmethode op maakt. Een hond met zijn oren naar achteren en zijn staart tot op zijn buik gekruld onderdanig en ontspannen noemen maakt mij oprecht verdrietig. Het is niet dat ooit iemand heeft bedacht dat dit gedrag angst is (en dat er dus ook de mogelijkheid bestaat dat de interpretatie van onderdanig en ontspannen juist kan zijn), er zijn hier vele wetenschappelijke onderzoeken naar gedaan. Het trainen met een positieve methode (gewenst gedrag altijd belonen) is niet bedacht omdat de mens het zo leuk vindt om snoepjes voor zijn hond te kopen. Er zit jaren onderzoek achter over de effecten op het welzijn van de hond.

Mijn vriendin is inmiddels aangekomen op de parkeerplaats. ‘Ga je mee?’ Zegt zij en knikt richting het restaurant. ‘Wacht even’ zeg ik zachtjes en ik loop naar de ontsnapte hond die bij mijn auto is blijven hangen, waarschijnlijk door de geur die mijn honden hebben achter gelaten. ‘Hey kerel, kijk eens’. Ik steek een snoepje uit (ja, er zit bij mij hondensnoep in al mijn kleren; netjes of niet) naar de hond. Een beetje schichtig nog pakt hij het snoepje aan. Ik zie zijn oren wat naar voren gaan en zijn staart iets hoger. Genoeg voor mij om zijn lijn te kunnen pakken en hem naar zijn baasjes te brengen. De coach staat op de parkeerplaats naar ons te kijken. Ik kan het niet laten en biedt hem een handje voertjes aan met een kaartje van de dierenwinkel waar ik altijd heen ga.

*In dit artikel benoem ik de persoon als ‘hondencoach’. Ik wil benadrukken dat niet ieder die zich hondencoach of gedragscoach noemt werkt met bovenstaande methode.  Er zijn in Nederland geen door de overheid opgelegde regels rondom het geven van trainingen en gedragssessies. Dit wil zeggen dat iedereen die dat wilt zich gedragstherapeut of trainer mag noemen. Verdiep je in de opleidingen van de persoon voor je een aanmelding verstuurd en vraag om een (betaalde) proefles, of kijk eens mee met een training. Follow your gut: als iets niet goed voelt, is het niet voor jullie bestemd.

Geef een reactie