Column Hondsbrutaal: Grenzeloos

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland.  Zij zijn echter op vakantie en dus neemt kruising Spot het deze week over.

Dag allemaal!

Mijn naam is Spot en deze week mag ik een gastblog schrijven op de website van Pax en Memphis. Hoewel ik nog niet zo beroemd ben, ben ik wel een hele coole hond. De eerste twee maanden van mijn leven heb ik namelijk doorgebracht op de straten van Ecuador. Mijn vrouwtje heeft me daar gevonden, helemaal opgelapt en na een paar maanden meegenomen naar Nederland. Na dertien uur stapte ik uit het vliegtuig. Piece-of-cake!

Hoe flink ik daadwerkelijk ben, bleek twee maanden terug. Al een tijdje voelden mijn sprintjes anders dan anders. Mijn mensen maten namen mij mee naar de dokter en daar bleken mijn knieschijven niet óp maar naast mijn knieën te zitten. Tja, toen zag ik de bui al hangen: twee operaties met twee keer zes weken rust. Echt helemaal niks voor mij.

Na de eerste operatie voelde ik me ineens toch zo stoer niet meer. Liggen, zitten, eten; niks was echt comfortabel en de wereld leek wel een draaimolen. Twee dagen was ik echt heel sneu. Te gênant voor woorden. Ik werd zelfs over straat gedragen. Maar goed…dat kon niet anders. Toch ontdekte ik al snel dat er ook heel veel voordelen zitten aan zielig zijn. Mijn mensen maten weken geen moment van mijn zijde, tweemaal per dag kip & bacon en alle regels verdwenen als sneeuw voor de zon. Kijk, now we’re talking! Inmiddels was ik in de veronderstelling de prins des huizes te zijn en was dan ook zwáár verontwaardigd toen mijn mensen maten een weekje op vakantie gingen. Ze lieten mij gewoon achter bij de ouders van mijn mensen maten, opa en oma…. Echt geen stijl! Al snel kwam ik echter er achter dat mijn sippe smoeltje zelfs nog beter werkte dan bij mijn eigen maten. Opa bakte iedere dag kip voor me en voerde het me zelfs uit de hand. Jep, dit leventje beviel mij eigenlijk wel!

Toch begon het op een gegeven moment te knagen. Hoe langer ik erover nadacht, hoe vreemder ik het vond. Waarom hoefde ik me eigenlijk niet meer aan al die regels te houden? Er zou toch niks ergs gaan gebeuren? En mijn mensen maten… daar keek ik altijd heel erg tegenop. Nu leek het echter wel alsof ik alles zelf moest bepalen. Ik had geen idee wat ik met al die vrijheden aan moest. Zouden ze echt niks meer van mij verwachten? Volgens mij vonden ze het trouwens zelf ook niet zo fijn. Ik had in ieder geval niet het idee dat ze zich echt ontspannen door me mee lieten trekken tijdens het wandelen.

Na vijf weken begon ik me echt grote zorgen te maken. Ik schrok snel en begon te bibberen als ik naar een nieuwe plek ging. Gelukkig zagen mijn mensen maten toen ook in dat we met zijn allen een beetje waren doorgeslagen. Eergisteren hoorde ik ze praten. Ze waren een lijstje aan het maken met regels voor mij. Nu moet ik weer braaf gaan zitten als ik mijn halsband om krijg of we de straat oversteken. Ik heb niet eens geprotesteerd. Heerlijk die duidelijkheid!

Maandag wordt mijn tweede knie door de dokter onder handen genomen. Natuurlijk word ik dan weer een paar dagen vet verwend en vertroeteld. Ik weet zeker dat mijn mensenvrienden me helpen om me er naast lichamelijk nu ook mentaal goed doorheen te slaan.

Honden hebben veel baat bij structuur, grenzen en heldere regels. Als een hond iets vervelends meemaakt, zijn we geneigd deze ineens overboord te gooien. We willen alleen nog maar vertroetelen en verzorgen. We realiseren ons niet dat dit juist heel verwarrend voor de hond is. Hij heeft net iets heftigs meegemaakt en nu is ook zijn vertrouwde omgeving ineens anders. Soms kan dit tot angst of baldadigheid leiden. Juist in onzekere tijden heeft een hond behoefde aan duidelijkheid. Kijk daarom welke regels en routines je ondanks ziekte en/of herstel wél door kunt zetten. Een week na een knie operatie is het bijvoorbeeld absoluut niet haalbaar om de hond steeds te laten zitten alvorens de voerbak neer te zetten. Een ‘touch’ met de neus tegen jouw hand kan echter wel. Of nog minder fysiek: vraag je hond een ‘kijk’. Door zo min mogelijk in het normale leven te veranderen, help je je hond mentaal door de lastige periode heen. Uiteraard vergezeld van heel veel knuffels en liefde.

Column hondsbrutaal – Door dik en dun

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax. 

Er zijn van die dagen dat ik denk dat mijn mensen maat (de vrouwelijke variant) knetter gek geworden is. Ik leg het uit. Wij hebben in huis een groot vierkant vlak met wonderlijke krachten. Als je er voor gaat staan, vermenigvuldiging je namelijk. Niet alleen ik, iedereen! Ik ben al sinds mijn puppytijd gestopt met mij druk te maken er om, want mijn dubbelganger doet mij ook nog eens na. Totaal niet grappig, eerder flauw en een beetje irritant. Maar mensen maat loopt er wel nog regelmatig naar toe en blijft er dan een tijdje voor staan. Dat niet alleen, zij praat er ook tegen. Soms hele verhalen, meestal wat geïrriteerd van toon. Dan mompelt ze wat, trekt een of meerdere van die lappen uit die jullie mensen altijd dragen, loopt weg en versiert zich weer met een andere lap. Achter elkaar door gaat dit. Vaak eindigt ze met de lap waarmee ze begon, terwijl ze wild over haar lijf wrijft en naar verschillende lichaamsdelen wijst. Knettergek. Ik versta niet altijd alles, maar wat ik wel begrijp is het woord ‘eten’. Het eerste woord dat ik ooit leerde en ongetwijfeld het laatste dat ik zou vergeten, mocht ik later oud en dement worden. Fantastisch woord, ga al kwijlen bij het idee (letterlijk, mijn mensen maten zijn regelmatig plat op hun snuit gegaan voor ik mijn eten kreeg. Laminaat en hondenkwijl is gelijk aan een ijsbaan). Wat ik echter niet begrijp is de boosheid die mensen maat uit bij het woord eten. Hoe kan je daar nou boos om worden? Ik wil altijd wel eten. Hondenvoer of mensen eten, het maakt mij niet uit. Ik heb zelfs ooit parkieten zaad naar binnen gesnaaid. Eigenlijk geen idee hoe het smaakte, zo snel had ik het op. Maar het leven is te kort om over zaken te twijfelen dus hop, weg was het. Een uur niet gegeten is een uur niet geleefd. En dat ik daar dan van in omvang groei, whatever. Meer hond om van te houden denk ik dan maar zo!

Dacht mensen maat hier maar zo over. Als die nou eens alle remmen los zou gooien.. Ach ja dan explodeert zij wel qua gewicht, maar daar zie ik dan wel weer de voordelen van in. Want als zij extra zwaar is, kan zij ook een stuk minder snel achter mij aan rennen als ik katten poep van straat probeer te eten. Maar in plaats daarvan projecteert ze haar eigen waanzin op mij. Toen de honden dokter zei dat ik wel wat kwijt kon raken, hoopte ik eerst dat hij het had over de regels en grenzen waar ik mij in mijn hondenleven aan moet houden. Helaas, het ging over mijn gewicht. Door mijn vele familie bezoekjes was ik wat aan de zware kant geworden. Mijn grote trouwe hondenogen leveren mij altijd en overal wel iets te snacken op. Kon gebeuren hoor, zei de honden dokter. Een gecastreerde labrador, dat is nou eenmaal lastig op gewicht te houden. Opgelost dacht ik toen. De dokter zei het zelf, kun je niks aan doen. Maar in plaats van berusting werd er een heel arsenaal aan sperzieboon blikken ingeslagen, een keukenweegschaal aangeschaft en een voedingslijst opgehangen. Ik moest er echt aan geloven.

Zoveel maanden later kreeg ik een dikke stempel met ‘goedgekeurd’ van de honden dokter. Toegegeven: na maanden lijnen zag ik er kei strak uit. Ik kon veel langer achter ballen aanrennen (en dan niet terug brengen, want we moeten niet te gek gaan doen) en ik heb voor het eerst in tijden weer eens sjans van wat lekkere teefjes. Vanuit die hoek bekeken is het zo gek nog niet dat ik wat in omvang geslonken ben. Maar als ik heel eerlijk moet zijn.. Laat mij los in een gemiddelde supermarkt en ik negeer de groente afdeling zoals mijn mensen maat soms snelheidslimieten negeert en knal gelijk door naar het schap met de roomsoezen. Ik kan geen controle houden. Maar goed dat hoef ik ook niet, want ik ben een hond.

Veel honden kampen met overgewicht. Het is soms voor ons mensen lastig om maat te houden bij het geven van voer aan onze viervoeters. Omdat het een primaire behoefte is, zullen veel honden het niet afslaan. Zeker niet als het extra lekker is. Overgewicht is voor honden net zo schadelijk als voor mensen. Soms kan het moeilijk zijn om toe te geven dat jouw hond wat te dik is. Immers, krijgt hij het voer meestal van ons en dus voelen wij ons aangevallen wanneer er wordt gezegd dat de hond moet afvallen. Toch is het goed om er mee aan de slag te gaan, zeker als de gezondheid van de hond in gevaar komt. Natuurlijk is de hond erg blij wanneer hij zijn snacks krijgt, maar het belemmert hem soms ook om echt hond te kunnen zijn en dingen te doen waar honden blij van worden. Daarnaast kunnen honden ook overgewicht krijgen door ziektes zoals een slecht werkende schildklier of diabetes. Check dus altijd bij jouw dierenarts en stel samen een voedingsschema- of behandelplan op.

Angsthaas

Er was eens een hond met een angstig baasje

Ik staar naar het pleintje in de verte. Mijn handen zijn klam, mijn mond gort droog en mijn maag voelt alsof hij elk moment door mijn mond naar boven kan komen kruipen. Krampachtig probeer ik te herinneren wat mijn therapeut hierover heeft gezegd, maar in plaats van bruikbare tips schieten vooral honderd manieren om zo snel mogelijk weg te komen door mijn hoofd. Op dit moment laat ik mij nog liever door twintig zusters met grote naalden onder handen nemen, dan nog een stap dichterbij het pleintje te doen. Ter illustratie: ik val al flauw als ik een spelden kussen zie. ‘Adem Sharon’ zegt een streng stemmetje. ‘Adem!’ ‘Dat doe ik toch, snauw ik terug tegen de stem’. ‘Anders lag ik hier dood op de grond’. Bekvechten met de rationele stem in mijn hoofd is een soort hobby van mij geworden. Heerlijk, maar tegelijk volstrekt zinloos. ‘Adem RUSTIG’, bijt de rationele stem mij toe. ‘Oh ja, goed idee’ denk ik. Ik voel de ergste druk op mijn borst wat zakken. Rustig in, rustig uit, rustig in, rustig uit.. De nieuwe lading zuurstof die mijn hersenen bereikt stopt het ergste trillen in mijn benen, ik voel mij langzaam wat ontspannen. Als men toch eens niet kon ademen.. Elke keer een stukje verder, tot ik zonder spanning over het pleintje loop. Beetje bij beetje gaat het beter, maar het kost tijd.

Ik sta op het punt om de oefening af te sluiten en langzaam van het pleintje weg te lopen als ik opeens een keiharde ruk aan mijn arm voel. Ik schrik mij een ongeluk. ‘Hey, laat mij los!’ Hysterisch begin ik terug te trekken maar de persoon die mijn arm vast heeft is een stuk sterker en trekt mij richting het pleintje. Het verschrikkelijke, dood enge pleintje. ‘Nee!’ krijs ik. ‘Stop, zo ver kan ik nog helemaal niet!’. ‘Jawel joh, kom nou maar kijken. Het is echt niet eng’. De stem die bij de persoon hoort klinkt opgewekt. ‘Stel je nou niet aan, er is niks aan de hand’. De net nieuw gevonden zuurstof schiet met sneltreinvaart uit mijn hersenpan en ik voel mijn hart bijna door mijn borstbeen naar buiten komen. Het idee dat ik zo noodgedwongen plaats moet nemen op de plek uit mijn nachtmerrie zorgt er voor dat ik bijna mijn gevoel van bewustzijn ga verliezen. ‘Alsjeblieft…’ smeek ik. ‘Ik kan niet..Stop..’. Alle kracht in mijn lijf lijkt als een snel leeglopend zwembad verdwenen te zijn. En dan wordt het zwart voor mijn ogen.

Wie weet hoe het is om ergens een extreme angst voor te hebben, weet dat het zelden een goed idee is om in één keer vol met jouw angst geconfronteerd te worden. Wanneer je al in paniek raakt van het zien van meneer huisspin, is het niet aan te raden om lekker een uurtje in een bad vol vogelspinnen te gaan liggen. In het uiterste geval leer je te ontspannen, om zo goed mogelijk uit de situatie te komen, maar grote kans dat jouw angst daar niet van over gaat. Sterker nog, dikke kans dat het alleen maar erger geworden is. Zo heb ik mijn vriend een keer overgehaald om mee te gaan in een achtbaan. Doodeng vindt hij dat, maar hij wilde het proberen. Voor mij. Dat hij daar nog niet klaar voor was, bleek achteraf wel. Al tijdens het ritje was ik bang dat ik verantwoordelijk gehouden kon worden voor de dood van mijn vriend. Hij zat naast mij te rillen en zag zo wit als mijn benen in de winter (eigenlijk ook in de zomer, maar dat is een ander verhaal). Ik durf wel te stellen dat ik hem niet bepaald over zijn achtbanen angst heen geholpen heb, want als ik nu al een toegangskaartje voor De Efteling laat zien, wordt hij spontaan groen.

Denk van mijn actie wat je wilt, wij doen dit als hondenbaasjes met enige regelmaat ook bij onze honden. In de praktijk zie ik baasjes die hun hond dan richting het voorwerp of de situatie forceren waar hij bang voor is. Immers kunnen wij redeneren dat er niks aan de hand is. Snapt Bello dan zelf niet dat het gewoon een paraplu in een prullenbak is? Nee helaas, dit snapt Bello op dat moment niet. Hij kent de situatie niet en kan dus niet inschatten of deze een bedreiging vormt voor zijn leven. Of hij heeft inmiddels al bedacht dat dit zeker weten een bedreiging gaat zijn en wilt er alleen maar van weg. Lees het begin stuk van dit blog bericht nog eens door. Wil je door hem te confronteren met deze angst hem het zelfde paniek gevoel veroorzaken als dat ik had tijdens mijn paniekaanval?

Door een vervelende gebeurtenis uit mijn verleden heb ik een tijd last gehad van dergelijke aanvallen. Deze kwamen opeens, terwijl ik eigenlijk helemaal niet meer aan het voorval dacht. Ik werd angstig op bepaalde plekken en rondom personen die mij aan de situatie deden denken. Stapje voor stapje ben ik de strijd met mijn angst aangegaan door de plekken bewust op te zoeken en daar mijn ontspanningsoefeningen te doen. Wanneer ik rustig werd ging ik weer naar huis en kwam ik later weer terug om het weer te doen. Een kennis van mij die aanwezig was bij deze oefeningen wilde mij helpen door mij juist op die plek neer te zetten waar ik zo bang voor was, met bovenstaande gevolgen van dien. Ik was even Bello die zeker wist dat deze situatie een bedreiging vormde voor mijn leven, ook al was het voor mijn kennis gewoon een pleintje. Natuurlijk zou ik niet midden op dat plein dood neervallen, maar de paniek liet mij daar op dat moment anders overdenken.

 

Omgaan met angst bij jouw hond

  • Forceer jouw hond nooit om zijn angst ‘te ondergaan’. Corrigeer angst ook nooit! In veel gevallen wordt de angst erger of in het uiterste geval kan de hond angstagressie gaan vertonen. De hond ziet geen andere uitweg meer dan van zich af te bijten.
  • Wilt hij de situatie zelf onderzoeken, laat hem dit dan doen. Vaak kan rond snuffelen de hond veel informatie geven. Dit kan zijn angst verzwakken.
  • Steun hem, zonder dit te overdrijven. Laat hem tussen jouw benen staan of hou hem vast bij halsband of tuig maar ga hem niet overdreven aaien. Dit kan soms de angst juist vergroten. Hij mag echter wel weten dat je er voor hem bent.
  • Blijf op afstand van hetgene de hond bang voor is. Loop er van weg als hij zich ontspant. Oefen het later nog eens door dichterbij de situatie te gaan staan, maar neem nooit te grote stappen.
  • Schakel de hulp van een NVGH erkende gedragstherapeut in als de angst niet overgaat. http://honden-gedragstherapie.nl/

Column hondsbrutaal – Super krachten

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis. 

Een column schrijven: leuk! Ik praat graag, dus schrijven zal ook geen probleem worden. Het liefst voorzie ik alles in mijn leven van commentaar. De meeste tweevoeters lijken er weinig van te snappen en worden een beetje ongemakkelijk van mijn gebrabbel, maar duidelijker kan ik het toch echt niet voor hen maken. Voor ik hieronder mijn eerste column neer pen even een kort voorstel rondje. Mijn naam is Memphis en ik ben een zwarte herder (ze denken Mechelse) kruising met een golden retriever van net drie jaar oud. Ik ben een HSD, oftewel een High Sensitive Dog. Niet altijd even makkelijk in deze drukke maatschappij, maar gelukkig heb ik twee mensen maten die er zoveel mogelijk rekening mee proberen te houden. Inmiddels begin ik het leven steeds beter te snappen, maar ik breng mijzelf toch nog met enige regelmaat in, hoe zal ik het zeggen, bijzondere situaties. Genoeg over mijzelf, even terug naar mijn column. Hier onder mijn eerste juweeltje. Enjoy.

Ik heb een theorie. Ik beschik over superkrachten. Het is mij één keer gelukt om deze te gebruiken. Daarna leek de kracht weer verdwenen. Ik weet echt zeker dat het er nog zit. Het is een gevoel dat al een tijd in mijn lijf zit en het gaat maar niet weg. Ik kan dingen openen door er simpelweg naar te kijken. Ja, je leest het goed. Ik staar er een tijdje naar en dan.. poef! Ik hoef er niks voor te doen, alleen te staren. Pax, mijn huisgenoot, kan dit niet. Die moet het gewoon doen met zijn poot of snuit. Hij is een doodgewone hond, geen super krachten zoals ik. Niet dat ik klaag hoor, ik pik graag een brokje mee als hij zijn weg weer heeft gevonden naar de geheime voorraad. Al komt dat er de laatste tijd niet echt meer van, want de voorraad is verplaatst naar een plek waar wij met onze vier poten niet bij kunnen.

Terug naar waar het begon. Er komt water uit de lucht en ik en Pax zijn bij onze oude mensen maat. Oma wordt zij ook wel genoemd geloof ik. Ik vermaak me al een tijdje met een balletje als oma mensen maat opstaat en zich verplaatst naar die plek in het huis waar ik thuis nooit mag komen. Het heeft een naam, maar die heb ik niet onthouden. Het ruikt er wel altijd verrukkelijk en alleen daarom al ben ik er graag. Ik ben die dag wat moe. Wel tachtig keer heb ik Olli, de witte herder, moeten afwijzen. Het gaat gewoon niks worden tussen ons, maar hij lijkt daar maling aan te hebben. Afwijzingsjunkie noem ik hem. Oké stiekem mag ik hem wel, hij snapt wat een leuk spelletje is, maar ik heb een reputatie hoog te houden in de uitlaatgroep waar ik dagelijks tussen loop. Hard to get is meer mijn ding. Hoe dan ook: ik ben kapot. Ik ben oma mensen maat gevolgd naar die lekker geurende kamer en zit wat voor mij uit te staren. Gewoon, in het niets. Plots hoor ik de stem van oma mensen maat iets tegen mij zeggen. Geen idee wat, maar ze klinkt opgewekt. En toen gebeurde het. In de hoek van de kamer staat een grote witte kist. Van alles in de kamer ruikt deze veruit het lekkerst en daarom blijf ik er dus graag in de buurt. Ze opent hem, een licht straalt mij tegemoet. Ze rommelt wat en plop.. stopt zo iets in mijn bek. Ik weet niet wat mij overkomt. Wat is dit voor hemels goedje? Goud van kleur en zacht van smaak. Het lekkerste dat ik ooit geproefd heb. Oma mensen maat zegt nog iets tegen mij en gaat weer verder waar ze mee bezig was.

En sinds die dag wil ik dat lekkere gouden goedje weer met mijn magische kijk en staar krachten te voorschijn toveren. Ik probeer het overal waar zo’n zelfde heerlijk geurende kast is. Die dag gaat weer komen, ik weet het zeker. Want als het gouden goedje in de buurt is, kan geen kat of konijn mij bekoren!

Memphis legt in zijn eigen woorden uit dat honden leren door het leggen van verbanden. Voor hem was het voor zich uit staren gedrag dat hem iets oplevert, namelijk kaas (in Memphis zijn woorden: het gouden goedje). De smaak van de kaas was voor hem zo lekker dat hij nu standaard in elke keuken naar de koelkast gaat zitten staren om het lekkers tevoorschijn te toveren. Dat hij sinds het bezoek aan mijn oma geen kaas meer uit de koelkast gehad heeft, maakt voor hem niet uit. Zou hij nu voor een lange periode niks meer uitlokken met zijn gedrag (dus geen kaas meer krijgen voor het kijken naar de koelkast) dan is de kans groot dat dit gedrag weer verdwijnt. Het levert hem namelijk niks meer op. Maar gezien ik sterk het vermoeden heb dat mijn oma hem tijdens zijn bezoekjes aan haar toch lekkers uit de koelkast geeft, zal Memphis voorlopig een koelkast-staarder blijven. Elk nadeel heeft zijn voordeel, want wij weten nu wat Memphis zijn ultieme beloning is. Wanneer wij met hem trainen op een voor hem moeilijk onderdeel, zoals het niet jagen op wild, hebben wij standaard een klein assortiment kaas bij waar een gemiddelde kaaswagen jaloers op zou zijn. Het uitzoeken van wat voor jouw hond de ultieme beloning is, is overigens zeker de moeite waard. Dit is zeker niet voor alle honden een voertje. Sommige worden wild van een bal, een speeltje of simpel weg de stem van de baas.

Er was eens een hond die te veel van eten hield

Het idee van deze verhalen blog kwam grotendeels voort uit alle mooie verhalen die ik over honden hoor. Om het spits af te bijten hieronder mijn eigen verhaal, over de belangrijke rol die mijn oudste hond heeft gespeeld tijdens een belangrijke fase in mijn leven. 

Ik zweef over een rijtje vreemd gevormde huizen die bijna Efteling-achtig aan doen. Op mijn ene schouder zit een duif en op de andere een konijn. Het moet een vreemd tafereel zijn voor de mensen die vanaf de grond naar mij kijken, maar geen vezel in mijn lijf lijkt deze situatie ongewoon te vinden. Door mijn lijf stroomt een heerlijk ontspannen gevoel, iets dat ik lang niet gevoeld heb. Lang duurt dit gevoel niet, want plots voel ik een enorme pijnscheut in mijn buik. Alsof iemand een vishaak achter mijn navel heeft vastgezet en mij daarmee naar de grond probeert te trekken. ‘Nee, stop’! Ik probeer te gillen, maar er komt geen geluid uit mijn mond. De daling gaat onverminderd door. Net als ik te pletter dreig te slaan op de straatstenen verschijnt er langzaam een vreemd uitgerekte vorm voor mijn ogen. De vorm maakt langzaam plaats voor de omtrek van het hoofd van Memphis, mijn jongste hond. Ik open mijn ogen en zie een reeks zeer herkenbare objecten. Ik lig op mijn rug op de vloer van mijn woonkamer. Mijn maag knort, ondanks dat ik misselijk ben, keihard. Het is hartje zomer maar ik heb het koud, ijs en ijs koud.

‘Ze werkt wat te hard. Vergeet daarbij vaak voor zichzelf te zorgen’. De toon in mijn moeders stem verraad dat ze graag over een ander onderwerp begint. Niet omdat ze zich voor mij schaamt, integendeel. Meer omdat ze mij niet in verlegenheid wilt brengen. Normaal zou ik mij ook doodergeren aan een gesprek dat over mij gaat terwijl ik er nota bene bij sta. Nu boeit het mij geen zak. Ik heb deze dag mijn energie nodig gehad voor mijn werk, alle andere zaken verwerk ik via overlevingsmodus: met zo min mogelijk kracht. We zitten aan tafel in een zaaltje waar we de verjaardag van een oom vieren. Mijn moeders gesprekspartner lijkt niet bevredigd met het antwoord dat ze heeft gekregen maar ze vraagt niet door. Mijn eetstoornis is, zoals de laatste tijd wel vaker, ‘the elephant in the room’. Leuke woordspeling trouwens. Ik voel mij opgelucht als Jordy aangeeft naar huis te willen. Het vooruitzicht om op bed te liggen is erg aantrekkelijk.

Die nacht word ik wakker van een geluid. Even verdenk ik Jordy ervan dat hij de W.C. aan het toetakelen is met een verstopper, maar al snel ik realiseer ik mij dat het geluid uit de bek van mijn hond komt. Pax staat, met zijn voor én achter poten breed uit elkaar, als een veulen dat net ter wereld gekomen is en moet leren opstaan. Met een kracht die vanuit zijn tenen lijkt te komen braakt hij het kleed onder. Het was geen braken zoals honden wel eens doen na het eten van gras. Wij wisten beiden dat er iets niet goed was, maar besloten na een gesprek met de dierenkliniek tot morgenochtend te wachten voor een consult. Het zou immers een infectie kunnen zijn..

Pax knapte na een injectie tegen het braken niet op en leek alleen maar zieker te worden. Uiteindelijk is hij in de avond geopereerd, omdat het vermoeden bestond dat er een obstructie in zijn darmen zat. Dat bleek te kloppen. Ons harige familielid bleek iets van straat opgegeten te hebben dat de doorgang in zijn darmen had afgesloten. Ik weet niet heel veel meer van de avond, alleen dat ik wel een stuk of tien keer tegen de dierenarts gezegd heb dat Pax zo iets echt nog nooit had gedaan. Ja het is een Labrador en heeft al een paar keer de kast open gemaakt en voerton geplunderd, maar hij is zeker niet van de categorie sokken en andere niet voor honden bedoelde attributen opeten. Iets wat wel veel in het ras voorkomt. Dat de dierenarts hier ook duidelijk ervaring mee had kon ik wel opmaken uit zijn reactie op mijn betoog. Ik weet ook niet waarom ik het zo belangrijk vond dat hij wist dat dit afwijkend gedrag is geweest van Pax. Misschien schaamde ik mij dat hij onder ons toeziend oog iets binnen had gekregen dat hem zo veel schade aan heeft gebracht. Dat ik zo bezig geweest was met mijn eigen wereld te controleren via eten dat ik geen oog meer had voor mijn omgeving…

Pax is uiteindelijk in twee weken tijd drie keer geopereerd. Tussen de tweede en de derde operatie zat ongeveer anderhalve week. Ik was in shock toen hij toch weer ontlasting begon te braken. Maar ik was helemaal lam geslagen toen de dierenarts mij belde dat de operatie een kleine kans van slagen had en we moesten afwachten hoe hij daarna zou herstellen. Na de eerste twee operaties was ik positief: hij ging niet dood. Zo’n jonge hond.. Maar na het telefoontje van de dierenarts na operatie drie heb ik bij mijn ouders op de grond liggen gillen van verdriet. Hij mocht niet dood gaan! Pax, mijn grote maat, mijn lieve hond. Waar je mee kan lezen en schrijven. Pax, die iedereen inpakt met zijn labrador-charme. Pax, wiens liefde voor eten hem bijna fataal werd. Hoe bizar was het contrast met mijn situatie.

Het is zondag rond het middag uur en we stappen voor de zoveelste keer de dierenkliniek binnen waar Pax nog ligt om te herstellen. Het voelt inmiddels alsof iemand een paar blokken beton aan mijn voeten heeft vastgelast. Bij letterlijk elke stap voel ik dat de energie uit mij getrokken wordt. Deprimerend stukje tekst, maar een mooiere beschrijving voor hoe ik er op dat moment aan toe was kan ik niet formuleren. Het klinkt misschien heel naar maar ik, en mijn omgeving, wisten niet of ik zelf de klap wel te boven zou komen als Pax zou komen te overlijden. ‘Het is maar een hond’ is een zin die ik nooit kan horen, maar op dat moment had ik waarschijnlijk dusdanig uit mijn pan geschoten dat ik momenteel nog minimaal aan mijn taakstraf bezig geweest zou zijn.

Aan de balie zit een vrolijke assistent. Ze weet waar we voor komen en verdwijnt naar achteren om Pax te halen. Al snel komt er een zeer opgewekte zwarte viervoeter door de klapdeuren. Hij begroet ons vrolijk en maakt direct van de gelegenheid gebruik om achter de balie de voerkast in te duiken. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn hond ongehoorzaam gedrag te zien vertonen. Jordy lijnt hem aan en we maken buiten een wandeling. Het zonnetje schijnt en de warme stralen werken op ons allemaal als Red Bull. Wanneer we de kliniek weer in lopen, klaar om Pax weer terug te brengen, wacht de vrolijke assistent ons weer achter de balie op. ‘Ik heb goed nieuws hoor. Zojuist de dierenarts gebeld en Pax mag met jullie mee. Wel een teleurstelling voor zijn zoontje want die had zich zo verheugd om morgen nog even met Pax te mogen knuffelen. Hadden jullie nog extra voer nodig?’ Mijn hart maakt een drie dubbele looping van geluk. Het gaat goed, hij mag naar huis! En zonder er maar een seconde bij na te denken gris ik een chocolaatje van de balie en slik hem bijna zonder te kauwen door.

Op moment van schrijven zijn we ongeveer een jaar verder en heb ik na een jaar intensieve therapie een gezond gewicht bereikt. Mijn nagels breken niet om de havenklap en mijn haar is van doffe bos stro naar ‘goh ben je naar de kapper geweest’ gegaan. Ik heb in deze periode meer over mijzelf geleerd dan in de rest van mijn leven. Tijdens de heftigste periode van mijn eetstoornis is het mij gelukt om een mooie basis te leggen voor mijn bedrijf. Je kan zeggen wat je wilt, maar daar is wilskracht voor nodig en dat gegeven ga ik gebruiken om De Hondenkaravaan het mooie bedrijf te maken dat ik voor ogen heb. Alleen ditmaal met een gezonde toevoer van energie en niet op drie rijstwafels per dag. Terwijl ik dit verhaal aan het afronden ben ligt Pax op zijn rug naast mij. De lucht die hij momenteel produceert zal in het ziekenhuis gebruikt kunnen worden om mensen onder narcose te krijgen, maar ik vind het niet erg. Zijn darmen werken tenminste nog. Ik aai hem tevreden over zijn buik en neem een hapje van mijn gevulde koek. Een heerlijk ontspannen gevoel stroomt door mijn lijf, alleen ditmaal zweef ik niet over huizen, maar zit ik lekker op de bank.

Herken jij jezelf in mijn verhaal of ken je iemand in jouw directe omgeving die met een eetstoornis kampt? Blijf er niet mee lopen maar zoek ondersteuning bij organisaties zoals Proud 2 B me (www.proud2bme.nl) of raadpleeg tijdig de huisarts. Je bent te waardevol en te mooi om jezelf deze hulp niet te gunnen!

Column Hondsbrutaal: 21 honden

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax. 

Dus… Of ik op mijn vrije avond even een bericht wil schrijven over hoe mijn week verlopen is. ‘Leuk’ nieuw ideetje van mijn mensen maat. Ik dacht eerst: bekijk het maar. Ik zit al heel de week leuk te wezen zodat zij de complimentjes er voor kan krijgen. ‘Wat heeft hij een lieve kop he? Echt zo’n lief sulletje’. Mijn inbreng in dit geheel is daarmee wel voldaan dacht ik zo. Maar toen beloofde zij mij dat wij morgen naar de viskar zouden gaan als ik toch even mijn poten op het toetsenbord zou zetten. Het vlees is zwak, de maag is leeg en dus ga ik maar aan de slag.

Eerst even voorstellen. Mijn naam is Pax en ik ben een zwarte labrador retriever van bijna 6 jaar oud. In mijn dagelijks leven ren ik achter een bal aan, probeer zo veel mogelijk mensen te begroeten (of ze dat nou willen of niet) en zo nu en dan moet ik de brave hond uithangen als mijn mensen maat weer iets staat te doen met andere mensen maten en honden. Oh ja, voor wie écht denkt dat er een zwarte hond op een toetsenbord zit te rammen: top! Je beschikt over een grote fantasie en dat is een mooi gegeven. Voor wie snapt dat ik dit natuurlijk niet echt zelf kan: je beschikt over gezond verstand.

Terug naar mijn column. Mijn week was niet heel enerverend. Ik heb tegen wat mensen opgesprongen, omdat zij dat zo leuk vinden. Zij zeggen in ieder geval van alles tegen mij wanneer ik het doe dus het zal wel goed zijn. Verder heb ik mijn record lang-snuffelen verbroken tot groot ongenoegen van mijn mensen maat. Zo licht gevoelig kan zij zijn.. en dat terwijl zij zelf nog nooit geprobeerd heeft om eens lekker met mij mee te snuffelen. Soms zitten wij echt niet op één lijn hoor. Oh en ik kwam nog een Rottweiler tegen. Ik weet zijn naam niet, maar wij kennen elkaar van het voorbij gaan zeg maar. Wij groeten elkaar meestal vriendelijk op afstand en dan moeten wij beide naar onze mensen maat kijken en krijgen dan een snoepje. Vriendelijke jongen hoor, ik kan niet anders zeggen. ‘Zo’ zeg ik in mijn hondentaal, ‘dat wordt binnenkort weer naar school voor jou hé. De Rotti likt wat aan zijn bek en antwoord (ook in hondentaal natuurlijk, dat snap je) ‘ja helaas’. Toen ik nog een pup was hebben mijn baasjes niet zo’n ding gehad.. hoe zeg je dat ook al weer? Een Boomstam?’. Ik weet wat hij bedoelt. Ik heb dat ding wel, maar in de eerste tijd dat ik bij mijn mensen maat was, heeft zij deze een keer naar het kleinste kamertje in het huis gebracht. ‘Wat heb je aan zo’n papiertje als die hond toch niet wilt luisteren!’ kermde zij. Uit het kleine kamertje kwam wat geluid dat leek op een klein kabbelend beekje en liep daarna stampvoetend weg.  Ik was in mijn jonge jaren nog al een ‘bad boy’ laten wij maar zeggen. ‘Rot voor je gozer. Maar kom je wel doorheen, je bent een stoere jongen’. De Rotti kwispelt nog even vriendelijk en loopt samen met zijn mensen maat door.

 

Ik lig languit op mijn rug op het speelveldje waar ik elke dag kom. Terwijl ik de bal die ik in mijn bek heb af en toe laat vallen en weer oppak, denk ik nog aan mijn buurman Rotti en zijn verplichte toekomstige bezoek aan school. Wat fijn toch dat ik door alle mensen maten als zo’n lieve knul wordt gezien. Kennelijk was mijn hap gedrag naar mijn mensen maat helemaal niet zo erg, want ik heb niemand gehoord over een verplichte cursus. Gelukkig maar hoor, zonde van mijn tijd. Al die tennisballen halen zichzelf niet op.

Toen Pax net bij ons was komen wonen vertoonde hij vrij ernstige (kan ik nu zelf beoordelen) gedragsproblemen. Hij kon niet omgaan met prikkels en raakte daar zo van in de opwinding dat hij in zichzelf of, wanneer ik hem probeerde te stoppen, in mij begon te bijten. Wij hebben heel wat hondenscholen bezocht, maar nergens werd ik met dit probleem geholpen of doorgestuurd. Uiteindelijk zijn Jordy (mijn partner) en ik gaan doen waarvan wij dachten dat het zou helpen en is hij uiteindelijk die lieve knul geworden zoals boven beschreven. Afgelopen week werd de lijst met 21 risico honden gepresenteerd die, zonder stamboom, verplicht op hondencursus moeten. Pax, labrador met stamboom, valt in alle opzichten buiten deze lijst, maar had in zijn eerste levensjaren absoluut gedragsbegeleiding nodig. Vanaf de zijlijn kan ik als honden professional alleen maar hopen dat de wetgeving rondom de hoog risico honden nog aangepast gaat worden naar ‘alle honden, ongeacht ras of stamboom’ een verplichte cursus. Zo haal je ook de Pax-honden er tijdig uit. Maar, misschien nog wel belangrijker, de baasjes die tijdig hulp nodig hebben bij de juiste begeleiding van hun hond.

Opgecoached

Er was eens een hond die in training ging bij een hondencoach. ‘Dat gedoe met die snoepjes.. je hond moet gewoon respect voor je tonen. Kijk, deze hier luistert perfect zonder ooit maar iets lekkers voor zijn neus gehouden te hebben. Gaat zitten. Ik zei, ga zitten nu’. Hij geeft een fikse ruk aan de lijn. De hond wijkt naar achter, maar gaat niet zitten. ‘Hey, tsssttt’. De man prikt met zijn vingers in de zij van de hond en maakt er een geluid bij dat het beste te omschrijven is als iemand die een kat wilt wegjagen. De hond kijkt op naar de man, zijn ogen laten veel oogwit zien. Hij gaat nog steeds niet zitten en hangt wat ongemakkelijk aan het uiteinde van de lijn. De man vergoot zijn houding (‘kijk, dan heeft hij meer respect voor mij’) en loopt in op de hond. Achter hen staat een hek dat het terrein van de openbare weg scheidt. De man drukt met zijn houding de hond richting het hek, tot hij niet verder kan. Ik zie inmiddels zoveel stress signalen bij de hond dat ik de tel niet meer kan bijhouden. En toen gebeurde het. De hond schiet als een pijl naar voren en klapt in de arm van de man. Hij laat hem direct weer los. ‘Arghh rot beest!’ De man gilt het uit en hij laat de lijn vallen. De hond ziet zijn kans schoon en schiet er vandoor. Zijn baasjes die alles met lede ogen aan hebben gezien zetten een sprint in om de hond te vangen. De man blijft gedesoriënteerd achter.

Ik heb dit tafereel van een afstandje staan bekijken. Ik stond op de parkeerplaats van het park op een vriendin te wachten toen de man en zijn klanten met een trainingssessie begonnen.

Vaag herkende ik de man. Ik denk van Facebook, in ieder geval van social media. Hondencoach* stond bij zijn functieomschrijving. De Alpha voor iedere radeloze hondenbezitter. Op zijn pagina staan vele mooie filmpjes waarin honden met (zoals hij noemde) ontspoord gedrag binnen een sessie van een uur weer gehoorzaam werden. Wanneer ik deze filmpjes zie druk ik direct op ‘dit wil ik niet meer zien’. Ik besef mij goed dat er een hele wereld is waarin dit soort filmpjes veelvuldig geliked en gehyped worden, maar het is gewoon niet ‘my cup of tea’.

Ongemakkelijk voel ik mij soms hoor, als ik voor de zoveelste keer tegen een cursist zeg dat ze moeten doorzetten. Dat ik ze door hun onzekerheid heen probeer te praten, omdat ik weet dat het gaat lukken. Dat wij stappen maken en uiteindelijk echt boven op de berg komen. Lopend weliswaar, terwijl de hondencoach zich er met een raket naartoe schiet. Alleen hebben wij als voordeel dat de hond bij ons vol plezier mee terug naar beneden wilt lopen terwijl de hond met de raket zich zo snel als mogelijk uit de voeten maakt. Één keer was wel genoeg..

Er is nou eenmaal een wereld waarin de hondencoaches zoals deze meneer een groot podium krijgen. Waarin mensen de kennis en het kunnen van iemand afspiegelen aan de hoeveelheid likes op een pagina (hallo online marketing bureau). Waarin mensen een hond willen die vooral heel snel heel weinig (voor de baasjes) problemen vertoont, zodat Fikkie niet in de wegloopt van het overige drukke gezin. Uiteindelijk was Fikkie er gekomen om leuke wandelingen mee te maken aan het strand. Niet om regelmatig mee op training te gaan. Een wereld waarin een hond dwingen (wat zeg ik: forceren) een hele aanvaardbare methode is. Er zijn honderden, duizenden honden die zo hun leven doorlopen. Zielsongelukkig (over het algemeen), maar zonder gedrag dat de baas hindert in zijn dagelijks leven.

Ik wilde mij zo ver mogelijk van deze wereld houden. De mensen die vanuit een band tussen baas en hond willen werken zouden mij of een soortgelijke hondenschool toch wel vinden. En de andere mensen vinden de hondencoaches. Die krijg je niet wandelend de berg op als er een raket klaar staat. Dus Fair deal, toch?

Tot voor kort. Ik zit op dit moment op de bank en voel mijn maag nog wat draaien als ik aan de situatie met de man en de hond op de parkeerplaats denk. Hoe de hond al zoveel keer aangaf dat het genoeg was, maar de coach simpelweg geen oog had voor zijn lichaamstaal. Het gaat  tegen alles in waarom ik ooit met trainen begon. Noem het naïef, maar mijn kop in het zand steken en doen alsof de wereld van de coaches niet bestond werkte tot voor kort prima. Maar nu niet meer. Een nieuwe missie is geboren. Ik gun uit de grond van mijn hart iedere hondenbezitter de liefdevolle blik van een hond. De blik die zegt: ik vertrouw jou. En niet: ik doe wat je wilt omdat ik bang voor je ben. Natuurlijk weet ik dat ik nooit iedereen lopend op die berg krijg. Maar ik kan er wel alles aan doen om zoveel mogelijk mensen er te krijgen. Al moet ik ze op mijn rug nemen. Als ze dan uiteindelijk toch een kaartje voor de raket willen kopen kan ik in ieder geval zeggen dat ik er alles aan gedaan heb. Ik realiseer mij dat bovengenoemde coaches net als ik overtuigd zijn van wat ze doen. Alsof we samen naar een auto kijken die in mijn ogen blauw is en in zijn ogen groen. Dat hoeft niet erg te zijn, je kunt in het leven veel leren van mensen met een andere visie. Alleen trek ik wel de lijn wanneer iemand bewust of onbewust honden gedrag verkeerd interpreteert en daar zijn trainingsmethode op maakt. Een hond met zijn oren naar achteren en zijn staart tot op zijn buik gekruld onderdanig en ontspannen noemen maakt mij oprecht verdrietig. Het is niet dat ooit iemand heeft bedacht dat dit gedrag angst is (en dat er dus ook de mogelijkheid bestaat dat de interpretatie van onderdanig en ontspannen juist kan zijn), er zijn hier vele wetenschappelijke onderzoeken naar gedaan. Het trainen met een positieve methode (gewenst gedrag altijd belonen) is niet bedacht omdat de mens het zo leuk vindt om snoepjes voor zijn hond te kopen. Er zit jaren onderzoek achter over de effecten op het welzijn van de hond.

Mijn vriendin is inmiddels aangekomen op de parkeerplaats. ‘Ga je mee?’ Zegt zij en knikt richting het restaurant. ‘Wacht even’ zeg ik zachtjes en ik loop naar de ontsnapte hond die bij mijn auto is blijven hangen, waarschijnlijk door de geur die mijn honden hebben achter gelaten. ‘Hey kerel, kijk eens’. Ik steek een snoepje uit (ja, er zit bij mij hondensnoep in al mijn kleren; netjes of niet) naar de hond. Een beetje schichtig nog pakt hij het snoepje aan. Ik zie zijn oren wat naar voren gaan en zijn staart iets hoger. Genoeg voor mij om zijn lijn te kunnen pakken en hem naar zijn baasjes te brengen. De coach staat op de parkeerplaats naar ons te kijken. Ik kan het niet laten en biedt hem een handje voertjes aan met een kaartje van de dierenwinkel waar ik altijd heen ga.

*In dit artikel benoem ik de persoon als ‘hondencoach’. Ik wil benadrukken dat niet ieder die zich hondencoach of gedragscoach noemt werkt met bovenstaande methode.  Er zijn in Nederland geen door de overheid opgelegde regels rondom het geven van trainingen en gedragssessies. Dit wil zeggen dat iedereen die dat wilt zich gedragstherapeut of trainer mag noemen. Verdiep je in de opleidingen van de persoon voor je een aanmelding verstuurd en vraag om een (betaalde) proefles, of kijk eens mee met een training. Follow your gut: als iets niet goed voelt, is het niet voor jullie bestemd.