Angsthaas

Er was eens een hond met een angstig baasje

Ik staar naar het pleintje in de verte. Mijn handen zijn klam, mijn mond gort droog en mijn maag voelt alsof hij elk moment door mijn mond naar boven kan komen kruipen. Krampachtig probeer ik te herinneren wat mijn therapeut hierover heeft gezegd, maar in plaats van bruikbare tips schieten vooral honderd manieren om zo snel mogelijk weg te komen door mijn hoofd. Op dit moment laat ik mij nog liever door twintig zusters met grote naalden onder handen nemen, dan nog een stap dichterbij het pleintje te doen. Ter illustratie: ik val al flauw als ik een spelden kussen zie. ‘Adem Sharon’ zegt een streng stemmetje. ‘Adem!’ ‘Dat doe ik toch, snauw ik terug tegen de stem’. ‘Anders lag ik hier dood op de grond’. Bekvechten met de rationele stem in mijn hoofd is een soort hobby van mij geworden. Heerlijk, maar tegelijk volstrekt zinloos. ‘Adem RUSTIG’, bijt de rationele stem mij toe. ‘Oh ja, goed idee’ denk ik. Ik voel de ergste druk op mijn borst wat zakken. Rustig in, rustig uit, rustig in, rustig uit.. De nieuwe lading zuurstof die mijn hersenen bereikt stopt het ergste trillen in mijn benen, ik voel mij langzaam wat ontspannen. Als men toch eens niet kon ademen.. Elke keer een stukje verder, tot ik zonder spanning over het pleintje loop. Beetje bij beetje gaat het beter, maar het kost tijd.

Ik sta op het punt om de oefening af te sluiten en langzaam van het pleintje weg te lopen als ik opeens een keiharde ruk aan mijn arm voel. Ik schrik mij een ongeluk. ‘Hey, laat mij los!’ Hysterisch begin ik terug te trekken maar de persoon die mijn arm vast heeft is een stuk sterker en trekt mij richting het pleintje. Het verschrikkelijke, dood enge pleintje. ‘Nee!’ krijs ik. ‘Stop, zo ver kan ik nog helemaal niet!’. ‘Jawel joh, kom nou maar kijken. Het is echt niet eng’. De stem die bij de persoon hoort klinkt opgewekt. ‘Stel je nou niet aan, er is niks aan de hand’. De net nieuw gevonden zuurstof schiet met sneltreinvaart uit mijn hersenpan en ik voel mijn hart bijna door mijn borstbeen naar buiten komen. Het idee dat ik zo noodgedwongen plaats moet nemen op de plek uit mijn nachtmerrie zorgt er voor dat ik bijna mijn gevoel van bewustzijn ga verliezen. ‘Alsjeblieft…’ smeek ik. ‘Ik kan niet..Stop..’. Alle kracht in mijn lijf lijkt als een snel leeglopend zwembad verdwenen te zijn. En dan wordt het zwart voor mijn ogen.

Wie weet hoe het is om ergens een extreme angst voor te hebben, weet dat het zelden een goed idee is om in één keer vol met jouw angst geconfronteerd te worden. Wanneer je al in paniek raakt van het zien van meneer huisspin, is het niet aan te raden om lekker een uurtje in een bad vol vogelspinnen te gaan liggen. In het uiterste geval leer je te ontspannen, om zo goed mogelijk uit de situatie te komen, maar grote kans dat jouw angst daar niet van over gaat. Sterker nog, dikke kans dat het alleen maar erger geworden is. Zo heb ik mijn vriend een keer overgehaald om mee te gaan in een achtbaan. Doodeng vindt hij dat, maar hij wilde het proberen. Voor mij. Dat hij daar nog niet klaar voor was, bleek achteraf wel. Al tijdens het ritje was ik bang dat ik verantwoordelijk gehouden kon worden voor de dood van mijn vriend. Hij zat naast mij te rillen en zag zo wit als mijn benen in de winter (eigenlijk ook in de zomer, maar dat is een ander verhaal). Ik durf wel te stellen dat ik hem niet bepaald over zijn achtbanen angst heen geholpen heb, want als ik nu al een toegangskaartje voor De Efteling laat zien, wordt hij spontaan groen.

Denk van mijn actie wat je wilt, wij doen dit als hondenbaasjes met enige regelmaat ook bij onze honden. In de praktijk zie ik baasjes die hun hond dan richting het voorwerp of de situatie forceren waar hij bang voor is. Immers kunnen wij redeneren dat er niks aan de hand is. Snapt Bello dan zelf niet dat het gewoon een paraplu in een prullenbak is? Nee helaas, dit snapt Bello op dat moment niet. Hij kent de situatie niet en kan dus niet inschatten of deze een bedreiging vormt voor zijn leven. Of hij heeft inmiddels al bedacht dat dit zeker weten een bedreiging gaat zijn en wilt er alleen maar van weg. Lees het begin stuk van dit blog bericht nog eens door. Wil je door hem te confronteren met deze angst hem het zelfde paniek gevoel veroorzaken als dat ik had tijdens mijn paniekaanval?

Door een vervelende gebeurtenis uit mijn verleden heb ik een tijd last gehad van dergelijke aanvallen. Deze kwamen opeens, terwijl ik eigenlijk helemaal niet meer aan het voorval dacht. Ik werd angstig op bepaalde plekken en rondom personen die mij aan de situatie deden denken. Stapje voor stapje ben ik de strijd met mijn angst aangegaan door de plekken bewust op te zoeken en daar mijn ontspanningsoefeningen te doen. Wanneer ik rustig werd ging ik weer naar huis en kwam ik later weer terug om het weer te doen. Een kennis van mij die aanwezig was bij deze oefeningen wilde mij helpen door mij juist op die plek neer te zetten waar ik zo bang voor was, met bovenstaande gevolgen van dien. Ik was even Bello die zeker wist dat deze situatie een bedreiging vormde voor mijn leven, ook al was het voor mijn kennis gewoon een pleintje. Natuurlijk zou ik niet midden op dat plein dood neervallen, maar de paniek liet mij daar op dat moment anders overdenken.

 

Omgaan met angst bij jouw hond

  • Forceer jouw hond nooit om zijn angst ‘te ondergaan’. Corrigeer angst ook nooit! In veel gevallen wordt de angst erger of in het uiterste geval kan de hond angstagressie gaan vertonen. De hond ziet geen andere uitweg meer dan van zich af te bijten.
  • Wilt hij de situatie zelf onderzoeken, laat hem dit dan doen. Vaak kan rond snuffelen de hond veel informatie geven. Dit kan zijn angst verzwakken.
  • Steun hem, zonder dit te overdrijven. Laat hem tussen jouw benen staan of hou hem vast bij halsband of tuig maar ga hem niet overdreven aaien. Dit kan soms de angst juist vergroten. Hij mag echter wel weten dat je er voor hem bent.
  • Blijf op afstand van hetgene de hond bang voor is. Loop er van weg als hij zich ontspant. Oefen het later nog eens door dichterbij de situatie te gaan staan, maar neem nooit te grote stappen.
  • Schakel de hulp van een NVGH erkende gedragstherapeut in als de angst niet overgaat. http://honden-gedragstherapie.nl/