Er was eens een hond die te veel van eten hield

Het idee van deze verhalen blog kwam grotendeels voort uit alle mooie verhalen die ik over honden hoor. Om het spits af te bijten hieronder mijn eigen verhaal, over de belangrijke rol die mijn oudste hond heeft gespeeld tijdens een belangrijke fase in mijn leven. 

Ik zweef over een rijtje vreemd gevormde huizen die bijna Efteling-achtig aan doen. Op mijn ene schouder zit een duif en op de andere een konijn. Het moet een vreemd tafereel zijn voor de mensen die vanaf de grond naar mij kijken, maar geen vezel in mijn lijf lijkt deze situatie ongewoon te vinden. Door mijn lijf stroomt een heerlijk ontspannen gevoel, iets dat ik lang niet gevoeld heb. Lang duurt dit gevoel niet, want plots voel ik een enorme pijnscheut in mijn buik. Alsof iemand een vishaak achter mijn navel heeft vastgezet en mij daarmee naar de grond probeert te trekken. ‘Nee, stop’! Ik probeer te gillen, maar er komt geen geluid uit mijn mond. De daling gaat onverminderd door. Net als ik te pletter dreig te slaan op de straatstenen verschijnt er langzaam een vreemd uitgerekte vorm voor mijn ogen. De vorm maakt langzaam plaats voor de omtrek van het hoofd van Memphis, mijn jongste hond. Ik open mijn ogen en zie een reeks zeer herkenbare objecten. Ik lig op mijn rug op de vloer van mijn woonkamer. Mijn maag knort, ondanks dat ik misselijk ben, keihard. Het is hartje zomer maar ik heb het koud, ijs en ijs koud.

‘Ze werkt wat te hard. Vergeet daarbij vaak voor zichzelf te zorgen’. De toon in mijn moeders stem verraad dat ze graag over een ander onderwerp begint. Niet omdat ze zich voor mij schaamt, integendeel. Meer omdat ze mij niet in verlegenheid wilt brengen. Normaal zou ik mij ook doodergeren aan een gesprek dat over mij gaat terwijl ik er nota bene bij sta. Nu boeit het mij geen zak. Ik heb deze dag mijn energie nodig gehad voor mijn werk, alle andere zaken verwerk ik via overlevingsmodus: met zo min mogelijk kracht. We zitten aan tafel in een zaaltje waar we de verjaardag van een oom vieren. Mijn moeders gesprekspartner lijkt niet bevredigd met het antwoord dat ze heeft gekregen maar ze vraagt niet door. Mijn eetstoornis is, zoals de laatste tijd wel vaker, ‘the elephant in the room’. Leuke woordspeling trouwens. Ik voel mij opgelucht als Jordy aangeeft naar huis te willen. Het vooruitzicht om op bed te liggen is erg aantrekkelijk.

Die nacht word ik wakker van een geluid. Even verdenk ik Jordy ervan dat hij de W.C. aan het toetakelen is met een verstopper, maar al snel ik realiseer ik mij dat het geluid uit de bek van mijn hond komt. Pax staat, met zijn voor én achter poten breed uit elkaar, als een veulen dat net ter wereld gekomen is en moet leren opstaan. Met een kracht die vanuit zijn tenen lijkt te komen braakt hij het kleed onder. Het was geen braken zoals honden wel eens doen na het eten van gras. Wij wisten beiden dat er iets niet goed was, maar besloten na een gesprek met de dierenkliniek tot morgenochtend te wachten voor een consult. Het zou immers een infectie kunnen zijn..

Pax knapte na een injectie tegen het braken niet op en leek alleen maar zieker te worden. Uiteindelijk is hij in de avond geopereerd, omdat het vermoeden bestond dat er een obstructie in zijn darmen zat. Dat bleek te kloppen. Ons harige familielid bleek iets van straat opgegeten te hebben dat de doorgang in zijn darmen had afgesloten. Ik weet niet heel veel meer van de avond, alleen dat ik wel een stuk of tien keer tegen de dierenarts gezegd heb dat Pax zo iets echt nog nooit had gedaan. Ja het is een Labrador en heeft al een paar keer de kast open gemaakt en voerton geplunderd, maar hij is zeker niet van de categorie sokken en andere niet voor honden bedoelde attributen opeten. Iets wat wel veel in het ras voorkomt. Dat de dierenarts hier ook duidelijk ervaring mee had kon ik wel opmaken uit zijn reactie op mijn betoog. Ik weet ook niet waarom ik het zo belangrijk vond dat hij wist dat dit afwijkend gedrag is geweest van Pax. Misschien schaamde ik mij dat hij onder ons toeziend oog iets binnen had gekregen dat hem zo veel schade aan heeft gebracht. Dat ik zo bezig geweest was met mijn eigen wereld te controleren via eten dat ik geen oog meer had voor mijn omgeving…

Pax is uiteindelijk in twee weken tijd drie keer geopereerd. Tussen de tweede en de derde operatie zat ongeveer anderhalve week. Ik was in shock toen hij toch weer ontlasting begon te braken. Maar ik was helemaal lam geslagen toen de dierenarts mij belde dat de operatie een kleine kans van slagen had en we moesten afwachten hoe hij daarna zou herstellen. Na de eerste twee operaties was ik positief: hij ging niet dood. Zo’n jonge hond.. Maar na het telefoontje van de dierenarts na operatie drie heb ik bij mijn ouders op de grond liggen gillen van verdriet. Hij mocht niet dood gaan! Pax, mijn grote maat, mijn lieve hond. Waar je mee kan lezen en schrijven. Pax, die iedereen inpakt met zijn labrador-charme. Pax, wiens liefde voor eten hem bijna fataal werd. Hoe bizar was het contrast met mijn situatie.

Het is zondag rond het middag uur en we stappen voor de zoveelste keer de dierenkliniek binnen waar Pax nog ligt om te herstellen. Het voelt inmiddels alsof iemand een paar blokken beton aan mijn voeten heeft vastgelast. Bij letterlijk elke stap voel ik dat de energie uit mij getrokken wordt. Deprimerend stukje tekst, maar een mooiere beschrijving voor hoe ik er op dat moment aan toe was kan ik niet formuleren. Het klinkt misschien heel naar maar ik, en mijn omgeving, wisten niet of ik zelf de klap wel te boven zou komen als Pax zou komen te overlijden. ‘Het is maar een hond’ is een zin die ik nooit kan horen, maar op dat moment had ik waarschijnlijk dusdanig uit mijn pan geschoten dat ik momenteel nog minimaal aan mijn taakstraf bezig geweest zou zijn.

Aan de balie zit een vrolijke assistent. Ze weet waar we voor komen en verdwijnt naar achteren om Pax te halen. Al snel komt er een zeer opgewekte zwarte viervoeter door de klapdeuren. Hij begroet ons vrolijk en maakt direct van de gelegenheid gebruik om achter de balie de voerkast in te duiken. Ik ben nog nooit zo blij geweest om mijn hond ongehoorzaam gedrag te zien vertonen. Jordy lijnt hem aan en we maken buiten een wandeling. Het zonnetje schijnt en de warme stralen werken op ons allemaal als Red Bull. Wanneer we de kliniek weer in lopen, klaar om Pax weer terug te brengen, wacht de vrolijke assistent ons weer achter de balie op. ‘Ik heb goed nieuws hoor. Zojuist de dierenarts gebeld en Pax mag met jullie mee. Wel een teleurstelling voor zijn zoontje want die had zich zo verheugd om morgen nog even met Pax te mogen knuffelen. Hadden jullie nog extra voer nodig?’ Mijn hart maakt een drie dubbele looping van geluk. Het gaat goed, hij mag naar huis! En zonder er maar een seconde bij na te denken gris ik een chocolaatje van de balie en slik hem bijna zonder te kauwen door.

Op moment van schrijven zijn we ongeveer een jaar verder en heb ik na een jaar intensieve therapie een gezond gewicht bereikt. Mijn nagels breken niet om de havenklap en mijn haar is van doffe bos stro naar ‘goh ben je naar de kapper geweest’ gegaan. Ik heb in deze periode meer over mijzelf geleerd dan in de rest van mijn leven. Tijdens de heftigste periode van mijn eetstoornis is het mij gelukt om een mooie basis te leggen voor mijn bedrijf. Je kan zeggen wat je wilt, maar daar is wilskracht voor nodig en dat gegeven ga ik gebruiken om De Hondenkaravaan het mooie bedrijf te maken dat ik voor ogen heb. Alleen ditmaal met een gezonde toevoer van energie en niet op drie rijstwafels per dag. Terwijl ik dit verhaal aan het afronden ben ligt Pax op zijn rug naast mij. De lucht die hij momenteel produceert zal in het ziekenhuis gebruikt kunnen worden om mensen onder narcose te krijgen, maar ik vind het niet erg. Zijn darmen werken tenminste nog. Ik aai hem tevreden over zijn buik en neem een hapje van mijn gevulde koek. Een heerlijk ontspannen gevoel stroomt door mijn lijf, alleen ditmaal zweef ik niet over huizen, maar zit ik lekker op de bank.

Herken jij jezelf in mijn verhaal of ken je iemand in jouw directe omgeving die met een eetstoornis kampt? Blijf er niet mee lopen maar zoek ondersteuning bij organisaties zoals Proud 2 B me (www.proud2bme.nl) of raadpleeg tijdig de huisarts. Je bent te waardevol en te mooi om jezelf deze hulp niet te gunnen!