Het hondenvak: echt mensenwerk!

‘Misschien had je het bonnetje beter kunnen bewaren, dan had je hem nog kunnen ruilen’. Mijn toon is scherp. Scherper dan ik het bedoeld had, maar uitermate doeltreffend. Uit de houding van de persoon die voor mij staat maak ik op dat mijn boodschap duidelijk is. Ze kijkt zuur, maar zegt verder niks. Het gebeurt niet vaak dat ik mijn geduld verlies, maar de dialoog die aan mijn opmerking vooraf ging wakkerde iets aan dat ik het beste kan omschrijven als het gevoel dat er duizenden vliegen door mijn buik scheuren. Op XTC. Een bijzonder vervelend gevoel, dat mij erg opgefokt maakt.

Ik sta op het trainingsveld. De dunne capuchon ligt scheef op mijn hoofd gedrapeerd, waardoor één deel van mijn hoofd beschermd is tegen de regen en de ander het mikpunt is van snel naar beneden vallende regendruppels. Het gevoel in mijn buik wordt niet veroorzaakt door de persoon die voor mij staat, maar door het feit dat ik even niet meer weet hoe ik haar kan bereiken. De dame van middelbare leeftijd heeft een paar lessen gehad en elke les beschrijft ze wel iets dat ze vervelend vindt aan haar hond. De oefeningen die ik voor haar bedenk beantwoord ze steevast met ‘ja maar..’ of ‘daar heb ik geen tijd voor’. Als ze wel belooft om met haar huiswerk aan de slag te gaan, dan is het te weinig om resultaat te zien. Ergens vind ik het een wonder dat ze nog naar de lessen komt, maar dat geeft mij ook hoop. Want hoe gesloten de houding van deze vrouw ook is richting mijn hulp, ze komt wel en geeft daarmee aan hulp te willen.

Ik staar naar haar hondje, dat inmiddels al een tijdje rustig op zijn billen zit en voor zich uit kijkt. Knap, gezien er net langs het trainingsveld een paar ruiters voorbij trokken. Een situatie waarvan de vrouw had aangegeven moeite mee te hebben: het passeren van andere dieren. Dit kleine harige knulletje verdient het niet om weggezet te worden als rot hond en dus haal ik diep adem en zeg ik:’ ik denk dat de lessen hier het niet gaan worden, maar zullen we anders de openstaande groepstrainingen inruilen voor een privéles? Dan kom ik naar jou en lopen we samen een wandeling door de wijk. Wellicht kan ik je dan beter ondersteunen’. Ze kijkt mij doordringend aan en zegt dan uiteindelijk ‘ja, dat is misschien wel een goed idee’.

Een week later sta ik voor een gezellig rijtjeshuis. Ik heb haar de opdracht gegeven om een paar minuten voor ik arriveer een snuffelmat voor de hond neer te zetten en daar wat lekkere snoepjes in te verstoppen. Ze heeft mijn advies gevolgd en ik kan rustig de woonkamer binnen komen. Als hij is uit gesnuffeld lijnen we hem aan en gaan we naar buiten. Het valt mij direct op dat de houding van de vrouw heel anders is dan in de groep. Haar doordringende blik is verdwenen en er is zelfs ruimte voor een grapje. We wandelen door de wijk en ik geef haar tips en aanwijzingen wanneer ik denk dat het passend is of wanneer ze iets wilt weten. Omdat we lekker op dreef zijn laat ik de les langer duren dan normaal de richtlijn is. Na bijna 2 uur komen we weer bij haar woning aan. We besluiten dat ze met de tips de komende twee weken gaat oefenen en dat wij tussen door nog met elkaar bellen. Als ze zich er goed bij voelt, stroomt ze daarna weer bij de groepslessen in.

Uiteindelijk hebben ze samen alle groepen doorlopen en aanvullend nog een paar fun-lessen gevolgd. We hebben op een later moment nog eens kunnen napraten over waarom de groepslessen in het begin niet aansloten. Ze gaf aan zich ongemakkelijk te voelen in de groep, vooral omdat haar medecursisten in haar ogen het veel beter deden. Ze was onzeker en was ook geen onbekende met faalangst. De privé les gaf haar moed en basis om verder te bouwen. Uiteindelijk was ze hartstikke trots op haar hondje. En ik op hun!

Veel mensen denken dat wanneer je goed met honden om kunt gaan je ook een goede trainer kunt worden. Echter is er een heel belangrijk aspect dat soms vergeten wordt en dat is dat je als hondentrainer of gedragstherapeut toch voor een groot deel met mensen werkt. Dit is dus iets dat je ook echt leuk moet vinden, wil je kunnen slagen in dit beroep. Ik vind het altijd een uitdaging om te werken met verschillende mensen en verschillende meningen. Wanneer het dan lukt om alle neuzen de zelfde kant op te krijgen, geeft mij dat echt een kick! Om die reden werk ik ook nooit met één vaste methode, want dat zou betekenen dat de cursist en de hond zich aan mij moeten aanpassen en ik pas mij liever aan hun aan. In mijn carrière is het één keer echt niet gelukt om dit voor elkaar te krijgen en dit heb ik een lange tijd als persoonlijk falen gezien. Uiteindelijk heb ik hier mijn leermomenten uit weten te pakken en deze meegenomen voor de toekomst.