Column hondsbrutaal – Door dik en dun

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax. 

Er zijn van die dagen dat ik denk dat mijn mensen maat (de vrouwelijke variant) knetter gek geworden is. Ik leg het uit. Wij hebben in huis een groot vierkant vlak met wonderlijke krachten. Als je er voor gaat staan, vermenigvuldiging je namelijk. Niet alleen ik, iedereen! Ik ben al sinds mijn puppytijd gestopt met mij druk te maken er om, want mijn dubbelganger doet mij ook nog eens na. Totaal niet grappig, eerder flauw en een beetje irritant. Maar mensen maat loopt er wel nog regelmatig naar toe en blijft er dan een tijdje voor staan. Dat niet alleen, zij praat er ook tegen. Soms hele verhalen, meestal wat geïrriteerd van toon. Dan mompelt ze wat, trekt een of meerdere van die lappen uit die jullie mensen altijd dragen, loopt weg en versiert zich weer met een andere lap. Achter elkaar door gaat dit. Vaak eindigt ze met de lap waarmee ze begon, terwijl ze wild over haar lijf wrijft en naar verschillende lichaamsdelen wijst. Knettergek. Ik versta niet altijd alles, maar wat ik wel begrijp is het woord ‘eten’. Het eerste woord dat ik ooit leerde en ongetwijfeld het laatste dat ik zou vergeten, mocht ik later oud en dement worden. Fantastisch woord, ga al kwijlen bij het idee (letterlijk, mijn mensen maten zijn regelmatig plat op hun snuit gegaan voor ik mijn eten kreeg. Laminaat en hondenkwijl is gelijk aan een ijsbaan). Wat ik echter niet begrijp is de boosheid die mensen maat uit bij het woord eten. Hoe kan je daar nou boos om worden? Ik wil altijd wel eten. Hondenvoer of mensen eten, het maakt mij niet uit. Ik heb zelfs ooit parkieten zaad naar binnen gesnaaid. Eigenlijk geen idee hoe het smaakte, zo snel had ik het op. Maar het leven is te kort om over zaken te twijfelen dus hop, weg was het. Een uur niet gegeten is een uur niet geleefd. En dat ik daar dan van in omvang groei, whatever. Meer hond om van te houden denk ik dan maar zo!

Dacht mensen maat hier maar zo over. Als die nou eens alle remmen los zou gooien.. Ach ja dan explodeert zij wel qua gewicht, maar daar zie ik dan wel weer de voordelen van in. Want als zij extra zwaar is, kan zij ook een stuk minder snel achter mij aan rennen als ik katten poep van straat probeer te eten. Maar in plaats daarvan projecteert ze haar eigen waanzin op mij. Toen de honden dokter zei dat ik wel wat kwijt kon raken, hoopte ik eerst dat hij het had over de regels en grenzen waar ik mij in mijn hondenleven aan moet houden. Helaas, het ging over mijn gewicht. Door mijn vele familie bezoekjes was ik wat aan de zware kant geworden. Mijn grote trouwe hondenogen leveren mij altijd en overal wel iets te snacken op. Kon gebeuren hoor, zei de honden dokter. Een gecastreerde labrador, dat is nou eenmaal lastig op gewicht te houden. Opgelost dacht ik toen. De dokter zei het zelf, kun je niks aan doen. Maar in plaats van berusting werd er een heel arsenaal aan sperzieboon blikken ingeslagen, een keukenweegschaal aangeschaft en een voedingslijst opgehangen. Ik moest er echt aan geloven.

Zoveel maanden later kreeg ik een dikke stempel met ‘goedgekeurd’ van de honden dokter. Toegegeven: na maanden lijnen zag ik er kei strak uit. Ik kon veel langer achter ballen aanrennen (en dan niet terug brengen, want we moeten niet te gek gaan doen) en ik heb voor het eerst in tijden weer eens sjans van wat lekkere teefjes. Vanuit die hoek bekeken is het zo gek nog niet dat ik wat in omvang geslonken ben. Maar als ik heel eerlijk moet zijn.. Laat mij los in een gemiddelde supermarkt en ik negeer de groente afdeling zoals mijn mensen maat soms snelheidslimieten negeert en knal gelijk door naar het schap met de roomsoezen. Ik kan geen controle houden. Maar goed dat hoef ik ook niet, want ik ben een hond.

Veel honden kampen met overgewicht. Het is soms voor ons mensen lastig om maat te houden bij het geven van voer aan onze viervoeters. Omdat het een primaire behoefte is, zullen veel honden het niet afslaan. Zeker niet als het extra lekker is. Overgewicht is voor honden net zo schadelijk als voor mensen. Soms kan het moeilijk zijn om toe te geven dat jouw hond wat te dik is. Immers, krijgt hij het voer meestal van ons en dus voelen wij ons aangevallen wanneer er wordt gezegd dat de hond moet afvallen. Toch is het goed om er mee aan de slag te gaan, zeker als de gezondheid van de hond in gevaar komt. Natuurlijk is de hond erg blij wanneer hij zijn snacks krijgt, maar het belemmert hem soms ook om echt hond te kunnen zijn en dingen te doen waar honden blij van worden. Daarnaast kunnen honden ook overgewicht krijgen door ziektes zoals een slecht werkende schildklier of diabetes. Check dus altijd bij jouw dierenarts en stel samen een voedingsschema- of behandelplan op.