Het hondenvak: echt mensenwerk!

‘Misschien had je het bonnetje beter kunnen bewaren, dan had je hem nog kunnen ruilen’. Mijn toon is scherp. Scherper dan ik het bedoeld had, maar uitermate doeltreffend. Uit de houding van de persoon die voor mij staat maak ik op dat mijn boodschap duidelijk is. Ze kijkt zuur, maar zegt verder niks. Het gebeurt niet vaak dat ik mijn geduld verlies, maar de dialoog die aan mijn opmerking vooraf ging wakkerde iets aan dat ik het beste kan omschrijven als het gevoel dat er duizenden vliegen door mijn buik scheuren. Op XTC. Een bijzonder vervelend gevoel, dat mij erg opgefokt maakt.

Ik sta op het trainingsveld. De dunne capuchon ligt scheef op mijn hoofd gedrapeerd, waardoor één deel van mijn hoofd beschermd is tegen de regen en de ander het mikpunt is van snel naar beneden vallende regendruppels. Het gevoel in mijn buik wordt niet veroorzaakt door de persoon die voor mij staat, maar door het feit dat ik even niet meer weet hoe ik haar kan bereiken. De dame van middelbare leeftijd heeft een paar lessen gehad en elke les beschrijft ze wel iets dat ze vervelend vindt aan haar hond. De oefeningen die ik voor haar bedenk beantwoord ze steevast met ‘ja maar..’ of ‘daar heb ik geen tijd voor’. Als ze wel belooft om met haar huiswerk aan de slag te gaan, dan is het te weinig om resultaat te zien. Ergens vind ik het een wonder dat ze nog naar de lessen komt, maar dat geeft mij ook hoop. Want hoe gesloten de houding van deze vrouw ook is richting mijn hulp, ze komt wel en geeft daarmee aan hulp te willen.

Ik staar naar haar hondje, dat inmiddels al een tijdje rustig op zijn billen zit en voor zich uit kijkt. Knap, gezien er net langs het trainingsveld een paar ruiters voorbij trokken. Een situatie waarvan de vrouw had aangegeven moeite mee te hebben: het passeren van andere dieren. Dit kleine harige knulletje verdient het niet om weggezet te worden als rot hond en dus haal ik diep adem en zeg ik:’ ik denk dat de lessen hier het niet gaan worden, maar zullen we anders de openstaande groepstrainingen inruilen voor een privéles? Dan kom ik naar jou en lopen we samen een wandeling door de wijk. Wellicht kan ik je dan beter ondersteunen’. Ze kijkt mij doordringend aan en zegt dan uiteindelijk ‘ja, dat is misschien wel een goed idee’.

Een week later sta ik voor een gezellig rijtjeshuis. Ik heb haar de opdracht gegeven om een paar minuten voor ik arriveer een snuffelmat voor de hond neer te zetten en daar wat lekkere snoepjes in te verstoppen. Ze heeft mijn advies gevolgd en ik kan rustig de woonkamer binnen komen. Als hij is uit gesnuffeld lijnen we hem aan en gaan we naar buiten. Het valt mij direct op dat de houding van de vrouw heel anders is dan in de groep. Haar doordringende blik is verdwenen en er is zelfs ruimte voor een grapje. We wandelen door de wijk en ik geef haar tips en aanwijzingen wanneer ik denk dat het passend is of wanneer ze iets wilt weten. Omdat we lekker op dreef zijn laat ik de les langer duren dan normaal de richtlijn is. Na bijna 2 uur komen we weer bij haar woning aan. We besluiten dat ze met de tips de komende twee weken gaat oefenen en dat wij tussen door nog met elkaar bellen. Als ze zich er goed bij voelt, stroomt ze daarna weer bij de groepslessen in.

Uiteindelijk hebben ze samen alle groepen doorlopen en aanvullend nog een paar fun-lessen gevolgd. We hebben op een later moment nog eens kunnen napraten over waarom de groepslessen in het begin niet aansloten. Ze gaf aan zich ongemakkelijk te voelen in de groep, vooral omdat haar medecursisten in haar ogen het veel beter deden. Ze was onzeker en was ook geen onbekende met faalangst. De privé les gaf haar moed en basis om verder te bouwen. Uiteindelijk was ze hartstikke trots op haar hondje. En ik op hun!

Veel mensen denken dat wanneer je goed met honden om kunt gaan je ook een goede trainer kunt worden. Echter is er een heel belangrijk aspect dat soms vergeten wordt en dat is dat je als hondentrainer of gedragstherapeut toch voor een groot deel met mensen werkt. Dit is dus iets dat je ook echt leuk moet vinden, wil je kunnen slagen in dit beroep. Ik vind het altijd een uitdaging om te werken met verschillende mensen en verschillende meningen. Wanneer het dan lukt om alle neuzen de zelfde kant op te krijgen, geeft mij dat echt een kick! Om die reden werk ik ook nooit met één vaste methode, want dat zou betekenen dat de cursist en de hond zich aan mij moeten aanpassen en ik pas mij liever aan hun aan. In mijn carrière is het één keer echt niet gelukt om dit voor elkaar te krijgen en dit heb ik een lange tijd als persoonlijk falen gezien. Uiteindelijk heb ik hier mijn leermomenten uit weten te pakken en deze meegenomen voor de toekomst. 

Column Hondsbrutaal: Labradorisme

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Pax.

Nee, ik kan mij niet heugen dat ik ooit echt bonje heb gehad met iemand. Ja.. anderen wel met mij natuurlijk. Ik ben niet gek, ik zie heus wel wanneer iemand mij niet moet. Maar om nou te zeggen dat ik daar op in ga.. Ik zie daar het nut gewoon niet van in. Eigenlijk gun ik iedereen wel een beetje die eigenschap. Het is enorm relaxed. Dit inzicht is gekomen toen ik fanatiek aanhanger werd van het Labradorisme. Waarschijnlijk is dit velen van jullie nog een onbekende term, maar ik hoop daar via deze blog verandering in te brengen.

Allereerst even de definitie van Labradorisme. ‘Stroming waarbij liefde en een positieve kijk op het leven centraal staan. Aanhangers van het Labradorisme zijn vaak (bewust) blind voor negatieve prikkels van de omgeving. Zij hebben een uitermate gevoel voor conflict vermijdend gedrag en zullen waar mogelijk zoveel mogelijk mensen en dieren willen bekeren tot hun stroming. Labradorisme zie je vaak bij de Labradors’.

Nou hoor ik jou wel denken hoor. ‘Ja natuurlijk ben jij een Labradorist, Pax. Je bent immers zelf een labrador’. Hoewel dat natuurlijk klopt als een stuk beschuit met muisjes op een regenachtige dag (enorm lekker trouwens. Het is mij ooit eens gelukt om een half bord met beschuit van tafel te halen, toen mijn mensen-maten visite aan het uitzwaaien waren. Zij werden natuurlijk boos op mij bij terugkomst, maar zoals boven beschreven laat ik dat zo van mij afglijden. Negatieve prikkels zijn niet bestaande prikkels, zeggen wij binnen onze stroming. Je bent een Labradorist of je bent het niet) is het heus niet zo dat alle Labradors persé tot deze stroming behoren. Ik zie ze er wel tussen zitten hoor, afvallige soortgenoten. Maar binnen dit prachtige geheel hoor je dat te negeren en vooral te hopen dat deze hond uiteindelijk het licht ziet en ook zijn staart laat zwieren voor alles in het leven.

Jullie mensen-maten zullen wellicht moeite hebben om je volledig tot mijn geloof te bekeren, maar ik wil toch graag wat tips meegeven waarvan ik denk dat jullie ze in het leven goed kunnen toepassen.

Kwispel eens wat vaker naar een onbekende. Heb je moeite met kwispelen? Doe dan dat ene wat jullie mensen-maten doen om contact te maken. Glimlachen heet het geloof ik. Krijg je geen kwispel terug? Joh, niet erg! Kwispel harder en loop weer verder. Met een beetje geluk gaat de andere partij er over nadenken en voor ze het zelf weten staan ze ook naar andere te kwispelen. Het is een soort kruisbestuiving he, dat Labradorisme. Loop je dan vervolgens in het leven aan tegen iemand die wel heel goed negatieve prikkels in zich opneemt en deze graag met andere wilt delen: draai je om en ga aan een boom snuffelen. Of een variant op wat jullie mensen-maten dan zouden doen. Laat het hele idee los dat je alleen als winnaar uit de bus komt als je nog beter bent in negatieve prikkels overbrengen dan de andere partij. ‘Just be happy, it drives people crazy’. Het scheelt je een hoge bloeddruk, wat weer als positief effect heeft dat je minder snel dik wordt. Iets wat je trouwens ook veel ziet bij Labradoristen, maar dat heeft een andere oorzaak. Te diepe materie, ga ik nu niet op in.

Oké en als het dan echt een keer nodig is, als ze echt op je staart staan, mag je heus eens je tanden laten zien. Memphis is ook nog wel eens zo dom om mijn favoriete bekwijlde bal te willen pakken. In het verkeer zou het ook een chaos worden als er geen stopborden meer waren. Soms is het nodig, maar dat betekent niet dat je het bord an sich uit de grond moet rukken en iemand er mee voor z’n snorharen moet timmeren. Love people, LOVE!

Ohja, voor wie zich nu afvraagt of wij dan ook een speciale god hebben die wij aanbidden.. Nee. Maar er is wel een plekje in huis waar soms een hemels licht op mij schijnt en waar een geur van allerlei heerlijkheden uitkomt. Wat mij betreft het meest goddelijke op aarde, dus ik heb die plek wel tot mijn persoonlijk altaar omgedoopt.

Dus beste mensen-maten. Neem het aan van een al licht grijs wordende labrador: negeer negatieve prikkels en kwispel de wereld tegemoet. Het zal je goed doen!

Pax geeft hier zijn visie op onze maatschappij en hoe deze soms lijkt te verharden. Vanuit zijn hondenogen kan hij dit niet altijd begrijpen. Hoe kan er naast snuffelen, eten en slapen nou nog iets anders zijn waar je je druk over moet maken? Natuurlijk onmogelijk om dit voor ons mensen volledig toe te passen, maar er zit een kern van waarheid in. Negeer negativiteit en houd oog op alle positieve dingen in het leven. Dat is in ieder geval één van de lessen die ik dagelijks van mijn honden geleerd krijg.

 

 

Column Hondsbrutaal: Snaterbek

Wekelijks schrijvende viervoeters Pax (labrador) en Memphis (herder kruising) om de beurt een column over wat hen bezighoudt in hondenland. Deze week Memphis.

Wanneer je een tijdje met iemand omgaat ontwikkelen zich wel eens bijnamen. Som één, soms meerdere. Mensen-maat vrouw en mensen-maat man hebben er voor elkaar een hele berg, waar ik meestal niks van snap. Ikzelf noem ze altijd ‘handjes’. Simpelweg omdat ze die hebben en daar makkelijk voerverpakkingen en vleesblikken mee kunnen openmaken. Mij is de bijnaam ‘snaterbek’ toebedeeld. Inmiddels heb ik de link tussen de bijnaam en de reden waarom ik deze verkregen heb wel gelegd..

Ik was nog een schattig klein pupje toen ik al leerde wat ik kon bereiken met het opzetten van mijn prachtige stemgeluid. Niet bij de mensen maten helaas. Dat heb ik wel geprobeerd, maar mijn monologen leverden niet het gewenste effect op. Ik mocht niet uit de bench, ik kreeg niet het speeltje dat op de kast lag en ik kreeg al helemaal niet sneller mijn voer. Nee, het effect zat hem in mijn omgeving. Kijk, ik ben gewoon geen social-talker. Die labrador bij ons in huis wel, die blijft het liefst bij elke gelegenheid staan om optimaal rendement te halen uit een onverwachte ontmoeting met vreemde mensen-maten. Ik ben gewoon niet zo. Ik bemoei mij met mijn eigen zaken en vind stiekem dat anderen dat vooral ook zouden moeten doen. Geen probleem, zou je zeggen. Alleen weet ik inmiddels dat ik nogal knap ben. Althans, menig mensen-maat vindt mij leuk om mijn lieve, schattige scheve oren. Ze slaken dan een opgewekt kreetje en bewegen gretig hun handen richting mijn kop. Kennen jullie dat liedje van MC Hammer? Dat gaat er dan door mijn hoofd. Tu du-du-du: CAN’T TOUCH THIS! En met het volume van een volwassen leeuw blaf ik van mij af. Schot in de roos, want de meesten springen met dezelfde snelheid weer terug en lopen verontwaardig door. Vaak nog wat mompelend richting mijn mensen-maat. Inmiddels gebeurt dit overigens niet meer zo veel hoor. Mensen-maat kent mij van haver tot gort en als zij ziet dat er weer een fan van mij kennis wilt komen maken, laat zij mij keurig zitten en als ik dan besluit mijn liefelijke mondje te houden word ik daar uitvoerig voor beloond.

Daar zijn we in mijn vroege jeugd al snel mee begonnen, kennelijk voorzag mensen-maat dat dit wel eens een ding kon gaan worden. Na mijn eerste W.G.M. (weg-geblafte-mensen), voelde ik mij zó goed, dat ik dit gedrag maar wat graag wilde herhalen. Bij de auto, bij de winkels, bij de ingang van ons huis.. Daar over gesproken trouwens: blaffen bij de deur doe ik niet persé omdat ik iemand wil wegjagen. Nee dat gaat wat dieper. Alsof ik de mensen-maten attent wil maken op mogelijk gevaar. Gelukkig snapte ze dat al vrij snel, want als ik met mijn super scherpe (en scheve) oren weer een mogelijke dreiging heb gespot en daar de rest van mijn clan op attent maak, zegt mensen-maat altijd geruststellend: ‘dankjewel Memphis, we hebben het gehoord’. Heerlijk vind ik dat. Taak volbracht en de rest lossen ze dan zelf maar op. Moet er niet aan denken om zelf een mogelijke inbreker te lijf te gaan. Hou op zeg, ik ben veel te knap voor eventuele verwondingen en daarnaast ben ik de belichaming van het bekende spreekwoord ‘blaffende honden bijten niet’.

Blafgedrag van honden is voor veel eigenaren een grote bron van ergernis. Het kan als een verschrikkelijke opgave voelen om hier goed mee om te gaan, zeker wanneer je al van alles hebt geprobeerd om het tegen te gaan. In de basis blaffen honden voornamelijk om met ons, de mens, te communiceren. Immers, kunnen wolven niet blaffen en behoort blaffen ook niet tot hun onderlinge communicatie methodes. Dit heeft zich bij de tam-geworden wolf (later dus de hond) pas ontwikkeld in hun samenleven met ons. Wanneer je dit weet, kun je hier als baas zeker je voordeel mee doen. In het geval van blaffen bij de bel en/of voorbijgangers, zijn wij simpelweg Memphis gaan belonen voor het feit dat hij ons er op attent maakt dat er eventuele ‘indringers’ voorbij komen. Memphis is een halve herder en dus bij uitstek gemaakt om te waken. Wanneer hij het idee heeft dat zijn taak daarbij is volbracht, heeft hij geen drang meer om verder te blaffen. Hierbij speelt belonen een belangrijke rol. Wij hebben hem, nadat hij stil was, ook direct beloont en daar het woordje ‘stil’ aangekoppeld. Wanneer hij dan toch ergens zijn stem wilt laten horen, kunnen wij hem nu gemakkelijk stil krijgen door het woordje ‘stil’ te benoemen. Blaffen is voor veel honden overigens wel zelfbelonend gedrag (gedrag dat de hond een fijn gevoel geeft, zonder dat er een actie aan gekoppeld zit) en zal vaak nooit vanzelf minder worden. Loop jij echt tegen blaf-gedrag aan? Zoek dan hulp via een gediplomeerd trainer en/of gedragstherapeut via http://honden-gedragstherapie.nl/.