Waar is Hippie?

Snel. Niet omkijken. Een geluid. Wat was dat? Maakt niet uit, rennen en niet stoppen. Gerommel, gebonk, gepiep. Niet stoppen, alleen maar door gaan. Een vriendelijk geluid tegen mij, maar ik vertrouw het niet. Weer rennen. Rennen tot ik niet meer kan. Ik ben bang, doodsbang.

Hoewel Social Media wat mij betreft niet zaligmakend is, zijn er een paar zaken waar het enorm goed voor ingezet kan worden. Eén daarvan is het snel verspreiden van informatie in geval van nood. Om die reden volg ik verschillende pagina’s waar mensen hun zoekgeraakte dier als vermist op kunnen geven. Meestal scrol ik hier langs, te ver uit de buurt om van dienst te kunnen zijn. Maar dan valt mijn oog opeens op een bericht dat uit mijn woonomgeving komt. Ontsnapt uit een tuin. Erg angstig, niet of slecht te benaderen. Direct contact persoon bellen als de hond gezien wordt. Hij hield zich op dat moment op rondom een aantal snelwegen. Mijn maag voelt raar bij het lezen. Een angstig dier in de buurt van een snelweg. Je moet er toch niet aandenken. Helaas het lot wat vele dieren per jaar treft. Ik ben op dat moment niet in de buurt om te helpen zoeken maar volg de berichtgeving. Ik ken de contactpersoon. Zij heeft mijn hond een keer geopereerd. Het raakt mij. Want hoe ik mij in die tijd voelde rondom mijn eigen hond, ervaart zij nu. De angst om een dierbare kwijt te raken. Volledig overgeleverd aan het lot. Gelukkig lees ik na een aantal dagen het bericht dat de hond is gevonden. Ik denk niet meer aan het verhaal tot ik via mijn eigen social media kanaal een win-actie uitzet. Opzoek naar mooie hondenverhalen, komt mij het bovenstaande verhaal onder ogen. Ronduit bijzonder en zeker uit de categorie ‘mooi wat honden doen’. Een verhaal het delen waard. Hieronder het verhaal van Esther.

Ik heb drie honden van mezelf, Mauro, Splinter en Fenne. Daarnaast heb ik al zo’n vijf jaar met enige regelmaat een pleeghondje in huis. Dit zijn vaak honden met een rugzakje die bij mij (gere)socialiseerd worden en waar we daarna een goed baasje voor zoeken. Mijn eigen honden vinden dat eigenlijk altijd prima. Mauro is de papa van mijn roedel waarbij de meeste hondjes steun en vertrouwen zoeken, Fenne is de benjamin die alles aan het spelen krijgt en Splinter heeft meestal zoiets van als ze mij met rust laten en mijn ding laten doen vind ik het prima. Hij zal niet lelijk doen ofzo, maar is erg op zichzelf en toont vaak weinig emoties.

Vorig jaar oktober had ik Hippie in de opvang. Een lieve zachtaardige reu met een behoorlijke rugzak. Hij had zijn hele leven in het asiel gezeten en door een gebrek aan socialisatie en een natuurlijke verlegenheid was hij behoorlijk angstig voor vreemde mensen en harde geluiden.

In de weken dat hij bij mij was maakte hij grote sprongen. Ik had zijn vertrouwen gewonnen, kon alles met hem en hij begon steeds meer en meer te ontspannen, ook buiten. Omdat ik op een gegeven moment met vakantie zou gaan en hij uit logeren moest, ging hij op een zaterdagavond een avondje proeflogeren bij een vriendin. Wat een avondje van huis zou zijn, werden twee slapeloze nachten. Hippie was daar uit de tuin ontsnapt en liep nu door een wijk die hij helemaal niet kende. Hippie die bang was van alles en iedereen en die nu helemaal in paniek was.

De hele zondag lopen zoeken, wel gevonden, maar nog steeds helemaal in paniekmodus en daardoor niet te bereiken en te pakken te krijgen. Op zondagavond heb ik in het gebied waar hij zich bevond een voerplek gemaakt, met een geurtje van thuis en wat heel lekker voer, in de hoop zijn vertrouwen daar mee te kunnen winnen.

Maandagochtend ben ik in alle vroegte samen met splinter de voerplek gaan controleren. Helaas, al het eten lag er nog, geen verse hondenpootjes in de buurt en Splinter gaf geen enkel signaal, die was alleen maar bezig met de haasjes die hij zag lopen.

Daarop besloot ik samen met Splinter toch nog even een rondje te lopen en de andere kant van het gebied te controleren. Op een bepaald moment ging Splinter zijn neus ineens aan de grond en ging hij als een volleerde speurhond al zigzaggend ergens achteraan. Splinter is een windhond, die gebruikt voornamelijk zijn ogen om ergens op te jagen, dus dit was helemaal vreemd voor hem. Ook had hij toen nog geen enkele speurervaring, ik had het nooit gestimuleerd om iets met zijn neus te doen. Dus dit was heel vreemd en ik besloot hem te volgen. Uiteindelijk hield hij stil bij een rietkraag en ging daar op ooghoogte staan turen. Hij weet dondersgoed dat hazen veel kleiner zijn en bij de grond zitten, dus ook dit was anders dan anders en ik besloot mijn gevoel te volgen en af te wachten. Tien minuten hebben we daar gestaan en er gebeurde helemaal niks. Uiteindelijk zag Splinter even verderop een haasje lopen en was zijn focus weer helemaal daarop. Dus ik dacht, t was toch niks, hij heeft me toch voor de gek gehouden, en ik spoor hem aan om mee te gaan. Precies op dat moment begint het riet op nog geen 5m van waar ik sta te ritselen en zit Hippie daar in riet. Al die tijd had hij waarschijnlijk al naar ons staan kijken.

Het heeft uiteindelijk nog zeker vijf minuten geduurd waarin hij besluiteloos in het riet bleef staan en af en toe heen en weer liep. Uiteindelijk kijkt hij naar splinter, maakt contact en dan breekt het ijs. Met een hele voorzichtige kwispel komt hij op splinter afgelopen en is de herkenning daar! Hij geeft zich over, totaal geen vluchtpogingen meer en ik lijn hem voorzichtig aan. Dan weet ik het zeker, de nachtmerrie is over! Heel gedwee loopt hij mee terug naar de auto en op dat moment komen bij mij alle emoties van de afgelopen dagen los en barst ik in huilen uit. En Splinter, mijn held… die was cool als altijd en alweer druk met de haasjes die daar in het ochtendgloren van hun ontbijt aan het genieten waren…

Hippie heeft uiteindelijk een super huisje gevonden in NoordHolland, op een boerderijtje in de middle of nowhere, bij een baasje die hem helemaal begrijpt.

En met Splinter ben ik speurlessen gaan volgen, al hoop ik dit nooit meer te hoeven meemaken. Inmiddels zijn we weer een aantal pleeghondjes verder en is hij nog even cool als altijd.